Αρχείο κατηγορίας Uncategorized

Ένας Καραγκιόζης εξομολογείται…

Αναμφισβήτητα, μία από τις πιο γλυκές και παράλληλα αγχώδεις εμπειρίες μου ήταν εκείνη στις 3 Ιουνίου, όπου η ομάδα μας (Οθόνιον), του τμήματος  Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών, κλήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος Καραγκιόζης και Λαϊκός Πολιτισμός να φέρει εις πέρας την παράσταση «O πολύκροτος γάμος του κωμικού μας Καραγκιόζη» στο 150ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (κοντά στην πλατεία Βικτωρίας).

Όταν μας είχε προταθεί από τους καθηγητές μας, Ι. Βιβιλάκη και Α. Δανέλλη να παρουσιάσουμε την παράσταση που για έξι μήνες προετοιμάζουμε και προβάρουμε, σκέφτηκα με μεγάλη μου χαρά οτι η συνολική μας προσπάθεια επιτέλους θα καρποφορήσει. Μόλις όμως το ξανασκέφτηκα, δεν το κρύβω οτι αγχώθηκα εν μέρει, αφού τα παιδιά είναι οι πιο αληθινοί και σκληροί κριτές.

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016. Η μεγάλη ημέρα της παράστασής μας έφτασε! Μόλις πέρασα την κεντρική είσοδο του σχολείου, ένιωσα μία αίσθηση ευφορίας και αυτοπεποίθησης. Κι αυτή η αίσθηση, μου έγινε μόνιμη με το που μπήκαμε όλοι μαζί στην τάξη της συμφοιτήτριάς μας Βασιλικής, η οποία είναι και δασκάλα στο παραπάνω σχολείο εκτός από δεινή καραγκιοζοπαίχτρια. Με το που αντίκρυσα τα αθώα και ενθουσιώδη μάτια των παιδιών να μας παρατηρούν από «την κορυφή μέχρι τα νύχια» με τέτοια έκπληξη, μη μπορώντας να πιστέψουν πόσοι είμαστε και οτι όντως είμαστε καραγκιοζοπαίχτες, θέλησα να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό.

Αφού λοιπόν μπήκαμε στην αίθουσα των εκδηλώσεων, στήσαμε σιγά σιγά τον μπερντέ μας και πριν προλάβω να το καταλάβω, η παράσταση είχε ήδη ξεκινήσει! Η φωνές των παιδιών αλλά και η επικρότηση όλων των δασκάλων, μας έδινε τέτοια ψυχική δύναμη και πείσμα, έτσι ώστε να τα καταφέρουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Φυσικά, και οι συμφοιτητές μας και οι καθηγητές μας συντέλεσαν σε αυτό. Ο κύριος Άθως καθόταν στην γωνία στα δεξιά πίσω από την κουρτίνα και μας παρατηρούσε, ενώ παράλληλα μας εμψύχωνε. Πολύτιμη υπήρξε η συμβολή του Νικόλα, συμφοιτητή μας και επαγγελματία καραγκιοζοπαίχτη, ο οποίος μας βοηθούσε από το να μας δώσει μια φιγούρα, μέχρι και να μας υπενθυμίσει τα λόγια ή να κάνει κάποια σχόλια για την καλυτέρευση του παίξιμού μας. Συνέβαλε επίσης και στη σχεδίαση όλων των φιγούρων, που τελειοποιήθηκαν στη συνέχεια από τον καθένα μας ξεχωριστά. Η Γεωργία Γ. με βοήθησε πάρα πολύ στο να μου υπενθυμίζει τα λόγια, αφού ενσαρκώνοντας τον Καραγκιόζη πίσω από τον μπερντέ, μία μικρή βοήθεια την χρειαζόμουν και ήταν παραπάνω από αναγκαία και την ευχαριστώ γι’ αυτό. Και οι μουσικοί μας όμως, Νικόλας (σαντούρι), Θοδωρής (τουμπερλέκι), Κατερίνα και Σάντυ (κιθάρα) έδωσαν μία ξεχωριστή και ζωντανή νότα στην όλη εξέλιξη του δρώμενου.

Δε θα ξεχάσω την προσπάθειας της Σάντυς-Χατζηαβάτη να μιλάει από τη μύτη, το τραγούδι της Κατερίνας-Γαζέτα που με την μαγευτική και αέρινη φωνή της, σε κάθε πρόβα με συνέπαιρνε και με ωθούσε έμμεσα να το τραγουδήσω κι εγώ η ίδια από μέσα μου. Δε θα ξεχάσω την καλοδουλεμένη φωνή της Σοφίας στο ρόλο της γριάς Γαρυφαλλίας που πολλές φορές με έκανε να γελάω σιγανά, αλλά και τη φωνή της Γεωργίας Β. που έδινε μία αθώα και αγαθή προσέγγιση στο ρόλο της «κατσικομπαρμπουνάρας» μου Λίτσας. Επίσης, αξέχαστος θα μου μείνει και ο ρόλος του «Μπαρμπούλη» μου αλλά και η βλάχικη και πηγαία προφορά από τη Γεωργία Γ., κάτι για το οποίο δε δυσκολεύτηκε και ιδιαίτερα αφού το κατέχει με μεγάλη διαφορά. Δε θα ξεχάσω την αυτοσχεδιαστική δεινότητα μεταξύ του Θοδωρή (στο ρόλο των Μπέηδων, Μαχμούτ και Σουλεϊμάν) και εμένα που οδηγούσε πάντοτε σε γέλιο, το ρόλο του μάγκα Σταύρακα από τη Χριστιάνα που την έπιανε νευρικό γέλιο κάθε φορά που ξεκινούσε το τραγούδι της. Σαφώς, η Βασιλική στο ρόλο του Εβραίου ήταν πολύ καλή και έχει καταφέρει ακόμη και τώρα με το τραγούδι της να με κάνει σε άσχετες στιγμές να το σκέφτομαι και να το τραγουδάω (Βίζο λα βίζο λα βίζο…). Την ευχαριστώ και για τη συμβολή της όλον αυτόν τον καιρό στο τραγούδι του Καραγκιόζη, διαμάντι δαχτυλίδι. Δε θα ξεχάσω την υπέροχη «μυτίσια» φωνή και ενσάρκωση του Μορφονιού από τη Μυρτώ, μίας κοπέλας που δε φοιτά στο τμήμα μας. Κιόμως, η αγάπη της για τη θεατρική τέχνη και τον Καραγκιόζη ένωσε τους δρόμους μας. Η Γεωργία Κ. στο ρόλο του Κεκέ, αλλά και η Ηρώ στο ρόλο του Αγκόπ ήταν παραπάνω από ικανοποιητικές, καθώς και η Ελίζα στο ρόλο του Κρητικού λεβέντη, αλλά και η Ηλέκτρα που ενσάρκωνε τις δύο γριές, Ανεζούλα και Αντιγόνη. Δε θα ξεχάσω τον Νικόλα στο παίξιμο των κοριτσιών, Νίτσας και Πιπίτσας, που στο άκουσμά και μόνο των ονομάτων γελούσα, πόσο μάλλον στον όλο διάλογο που εξελισσόταν ανάμεσά μας. Τέλος, η Γεωργία Β. με τη γλυκιά της φωνή στο τραγούδι του Άντζουλου και του Διονύσιου, κατάφερνε κάθε φορά να με σαγηνεύει.

Κάτι ακόμη που μου έκανε εντύπωση (καθώς το θεωρώ δεδομένο) και θέλω να αναφέρω έπειτα από την εκτέλεση της παράστασής μας, των ζητωκραυγών, των χαμόγελων και των χειροκροτημάτων από το κοινό, είναι η προσέγγιση που δέχτηκα από ένα αγοράκι του Δημοτικού και με απορία και έκπληξη στο βλέμμα με ρώτησε: «Εσείς παίξατε τον Καραγκιόζη; Είστε κορίτσι!». Είχα πλέον συνειδητοποιήσει οτι είχα καταφέρει να ολοκληρώσω με επιτυχία το ένα κομμάτι της παράστασης του Καραγκιόζη. Το επόμενο είναι την Πέμπτη στις 30 Ιουνίου (Πεζόδρομος Ερμού και Πλατεία Ασωμάτων, Θησείο) και ελπίζω να έχει την ίδια κατάληξη και αποδοχή από το κοινό!

Επιλογικά, αυτό που έχει ανεξίτηλα χαραχθεί στη μνήμη μου από αυτή τη μέρα είναι το γεγονός οτι τα περισσότερα παιδιά του σχολείου ήρθαν σε επαφή για πρώτη φορά με τον Καραγκιόζη μέσω της παρουσίασής μας και χάρη στο ενδιαφέρον των παιδιών, οι δάσκαλοι μπήκαν σε σκέψεις για την άμεση ένταξη του Καραγκιόζη στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του σχολείου. Κάτι ακόμη που μου έκανε εντύπωση και θα ήθελα να αναφέρω είναι η αφοσίωση, η συνεργασία καθώς και η χημεία μεταξύ των συμφοιτητών. Αλληλοβοηθιόμασταν και υποστηρίζαμε ο ένας τον άλλον με συμπάθεια και υπομονή. Εξάλλου, οι στιγμές είναι αυτές που μένουν στο χρόνο και θεωρώ οτι δημιουργήσαμε πολλές από αυτές με πίστη και κόπο.

karagkiozhsΗ ομάδα «Οθόνιον» μετά την παράσταση και με το χαμόγελο να περιγράφει την κατάσταση.

Ανδριάνα Βοβολίνη

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ, ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΙΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

random_title_01

«Ήρθαν! Ήρθαν!» φωνούλες ενθουσιασμού και γέλια ήταν η πρώτη εικόνα από την επίσκεψή μας στο 15ο Δημοτικό Αθηνών. Μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι επικρατούσε ένα ήπιο συναίσθημα αγωνίας. Το κουδούνι χτύπησε και τα γέλια πλέον και οι φωνές δημιουργούσαν ένα συναίσθημα τρόμου, όλα αυτά όμως άρχισαν να μειώνονται όταν «κρυφτήκαμε» πίσω από το πανί! Ύστερα και από το τραγούδι του Καραγκιόζη, η θετική ενέργεια των παιδιών δεν μπορούσε παρά να υπερισχύει. Εγώ προσωπικά ήμουν όλη την ώρα περίεργη να κοιτάξω πίσω από το πανί και να δω τις φατσούλες των παιδιών, μέχρι που ήρθε η στιγμή και στα κλεφτά έριξα μια ματιά. Το βλέμμα τους και τα μπιρμπιλωτά ματάκια τους σαν πολλά αστέρια που φωτίζονταν από το φως του μπερέ μου έμεινα αξέχαστα. Αυτή η παιδικότητα που φάνηκε να περνάει και στους δασκάλους τους καθώς δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν αυτό το βλέμμα ήταν μεγάλου ή μικρού. Έτσι όπως τους φώτιζε όλους το φως ήταν σαν να μπορούσες να πας το χρόνο τόσο πίσω μέχρι τις πρώτες παραστάσεις του Καραγκιόζη και να μην είχε αλλάξει τίποτα σε αυτό το βλέμμα.

Εντυπωσιακό ήταν που για πρώτη φορά μετά από πρόβες ήμασταν αντιμέτωποι με ένα πολύ απαιτητικό κοινό και ενώ δεν βλέπαμε αντιδράσεις τα αυτιά μας είχαν πάρει πλέον το ρόλο του θεατή, κι έτσι μόνο με το άκουσμα ενός γέλιου ή ενός σχολίου παίρναμε  δύναμη. Ήταν δύσκολο καθώς όλοι έχουμε μάθει να βλέπουμε και να μιλάμε αλλά όχι να ακούμε, κάτι που στο θέατρο Σκιών είναι ένας άτυπος κανόνας. Ο Καραγκιοζοπαίχτης όσο καλά να ξέρει τους χαρακτήρες του, τα λόγια του αν δεν ακούσει το κοινό δύσκολα θα αρέσει, διότι ο Καραγκιόζης είναι κάτι ζωντανό και πρέπει να δημιουργεί την αίσθηση ότι όσο εσύ τον παρακολουθείς τόσο κι αυτός εσένα. Καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης άλλοτε επικρατούσαν γέλια, άλλοτε σιωπή (καθώς πολλά αστεία ανταποκρίνονταν και σε μεγαλύτερη ηλικία) και άλλοτε κάποια πολύ εύστοχα σχόλια πάντα από τα παιδιά. Πολύ ευχάριστο ήταν και το γεγονός πως τα παιδιά ξέρανε τις φιγούρες και όποτε έβγαιναν φώναζαν τα ονόματά τους όπως στον Μπάρμπα-Γιώργο.

Αφού τελείωσε η παράσταση και βγήκαν ντυμένοι και πλέον τρισδιάστατοι ο Καραγκιόζης, η «Νύφη» και η Γριά επικρατούσε ένας πολύχρωμος και μουσικός χαμός, ακόμα κι εγώ που καθόμουν πάνω στην σκηνή ήθελα να κατεβώ να χορέψω μαζί τους. Όταν πάλι βγήκαμε με τις φιγούρες μας όλοι πλέον ορατοί στο μικρό μας κοινό ήταν εκπληκτικό πως αντί να απογοητευτούν, όπως πίστευα εγώ γιατί όλη η μαγεία του κρυφτού θα χανόταν, εκείνα ενθουσιάστηκαν ακόμη περισσότερο και έτρεξαν αμέσως να μας γνωρίσουν. Αυτό παρατήρησα σε όλους ήταν αυτό που έκαναν ήταν κατευθείαν να πιάσουν τους αγαπημένους τους χαρακτήρες και έπειτα και τους άλλους. Πολλά έπιαναν τα χέρια της φιγούρας σαν να την χαιρετάνε δίνοντάς της μία άλλη διάσταση από αυτή που είχα εγώ στο μυαλό μου, ότι δηλαδή έπαιρνε ζωή μόνο πίσω από τον μπερντέ. Με αυτόν τον τρόπο οι φιγούρες μας παρέμειναν ζωντανές όχι μόνο μετά το τέλος της παράστασης αλλά πιθανόν και μέχρι οι μικροί μας θεατές να γυρίσουν σπίτια τους.

Κλείνοντας, μετά την παράσταση δεν μπορούσα ακόμη να προσανατολίσω τα συναισθήματά μου ύστερα και από τα χειροκροτήματα αλλά και τις επιβραβεύσεις των μεγάλων και παρά την κούραση και την ζέστη του κέντρου, στην έξοδό μας από το σχολείο όταν κάποια κοριτσάκια ήρθαν να με αγκαλιάσουν θεωρώ πως τότε κατάλαβα. Ήταν αυτό το συναίσθημα εκείνη την στιγμή που μου έδωσε το  κουράγιο να μπορέσω να παίξω την παράσταση από την αρχή. Ήταν αυτό το συναίσθημα που όταν γύρισα σπίτι συνέχιζα να έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου αλλά και ακόμα σήμερα όποτε το σκέφτομαι συνεχίζω να το έχω. Αυτό  που τελικά με έκανε και κατάλαβα τι είναι ο Καραγκιόζης και πως δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ! Το συναίσθημα πως πίσω από ένα λευκό πανί με λίγη μουσική και καλή διάθεση μπορείς να δώσεις στον κόσμο τόσα πολλά όσα εσύ ο ίδιος δεν έχεις φανταστεί ή πίστευες πως δεν τα έχεις.

Γεωργία Βαρβέρη

Από τη θεωρία…στη πράξη!!

Σίγουρα μία από τις πιο έντονες και ωραίες στιγμές που βίωσα στο πανεπιστήμιο είναι η παράσταση που δώσαμε στις 3 Ιουνίου στο 15 Δημοτικό, που βρίσκεται στη πλατεία Βικτωρίας. Η εμπειρία αυτή θα μου μείνει αξέχαστη για πολλούς λόγους.

Αρχικά για την άψογη συνεργασία που είχαμε με τους συμφοιτητές μου. Ήμασταν 15 ( !) άτομα πίσω από τον μπερντέ , και καταφέραμε να συνυπάρξουμε αρμονικά ενώ ένα πνεύμα αλληλεγγύης και αλληλουποστήριξης  μας διακατείχε όλους. Όταν μία φιγούρα έπρεπε να μεταφερθεί από τη μία άκρη του μπερντέ στην άλλη και ανάμεσα της παρεμβάλλονταν και άλλες φιγούρες πάντα υπήρχε ένα χέρι που θα βοηθούσε τον καραγκιοζοπαίχτη και θα μετέφερε αυτό τη φιγούρα στο σωστό σημείο. Όταν κάποιος έχανε τα λόγια του αμέσως υποστηριζόταν από τον συνομιλητή του και λάμβανε χώρα ένας γόνιμος αυτοσχεδιασμός, που νομίζω τελικά ότι κέρδιζε περισσότερο τις εντυπώσεις! Σημαντικός συντελεστής της ομάδας υπήρξε ο Νικόλας , ο οποίος  μας βοηθούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης και μας ενθάρρυνε. Χάρη στη παρουσία του νιώθαμε μεγάλη ασφάλεια. Πολύ σημαντική όμως υπήρξε η παρουσία και του άλλου Νικόλα, του οργανοπαίχτη μας. Για εμένα ήταν πολύ σημαντική η παρουσία του στην ομάδα όχι μόνο γιατί έδινε χρώμα και ζωηράδα στη παράσταση μας με τη μουσική του σαντουριού του, αλλά κυρίως επειδή ένα παιδί από άλλο τμήμα αφιέρωνε τις Τετάρτες του στο να είναι μαζί μας στο μάθημα και να μας βοηθάει εντελώς αφιλοκερδώς! Τελικά η Τέχνη ενώνει! Το ίδιο συγκινητική ήταν και η παρουσία της Μυρτούς, μίας κοπέλας που δε σπουδάζει στη σχολή μας αλλά δέχτηκε να είναι στην ομάδα μας επειδή της αρέσει πολύ ο Καραγκιόζης. Δεν κατάφερε να είναι μαζί μας σε αυτή την παράσταση αλλά στην επόμενη θα είναι σίγουρα!

Η παράσταση αυτή θα μου μείνει αξέχαστη και για το υπέροχο κοινό της! Τα παιδιά ήταν γλυκύτατα και αυθόρμητα. Όταν η Βασιλική μας πήγε στη τάξη της , στα πρωτάκια για να μας συστήσει και τους είπε ότι εμείς είμαστε οι καραγκιοζοπαίχτες ένα αγοράκι και καλά από την έκπληξη έπεσε κάτω από την καρέκλα του.Πόσο θεατρικός! Εντύπωση μου έκανε στη παράσταση η συμμετοχή τους! Γελούσαν με το παραμικρό και μας ενθάρρυναν, ενώ γελούσαν και σε σημεία που δεν το περίμενα καθόλου. Η Ανδριάνα, που είχε τη φιγούρα του Καραγκιόζη, είχε άμεση επικοινωνία με τα παιδιά. Αστείο ήταν το γεγονός ότι σε ένα σημείο τα παιδιά νόμιζαν ότι τελείωσε η παράσταση και άρχισαν να χειροκροτούν και να φωνάζουν » μπράβο». Στο σημείο όμως που ξετρελάθηκαν ήταν όταν ο Καραγκιόζης, η νύφη  η γριά και η δασκάλα τους έκαναν την εμφάνιση τους. Σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος τους. Εγώ κρυφοκοίταζα πίσω από τον μπερντέ. Στο τέλος , στην υπόκλιση σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους για άλλη μία φορά, ανέβηκαν  στη σκηνή και μας αγκάλιαζαν. Τέτοια υποδοχή και αποδοχή δεν την περίμενα μα τίποτα!

Έμεινα όμως και πολύ ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα.Για τους περισσότερους , όπως και για εμένα ήταν μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Νομίζω ότι όλοι δώσαμε το καλύτερο μας εαυτό αφού το κάναμε με μεγάλο μεράκι και χαρά! Μπορεί φαινομενικά να φαίνεται εύκολο ( και εγώ αυτό νόμιζα μέχρι πρωτίστως) αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Η δυσκολία για εμένα έγκειται στο ότι πρέπει συγχρόνως να σκεφτείς και να πράξεις πολλά διαφορετικά πράγματα. Από το να κρατήσεις σωστά τη φιγούρα σου πάνω στο μπερντέ ως τον τρόπο που θα μιλήσεις με μοναδικό πάντα στόχο να εκμαιεύσεις το γέλιο. Εγώ προσωπικά έκανα τον αγαπημένο μου μπάρμπα Γιώργο και γέλασα πολύ μαζί του. Ο αυθορμητισμός του, η καλοσύνη του και ο δυναμισμός του με εντυπωσίασαν σε αυτόν τον χαρακτήρα! Με δυσκόλεψε λίγο η αγριοφωνάρα του αλλά το διασκέδασα πολύ. Θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ σε όλη την ομάδα , στους μουσικούς μας που εκτός από τον Νικόλα ηταν η  Σάντυ, ο Θοδωρής και η Κατερίνα,  στους δασκάλους μας τον κ. Άθω Δανέλλη που είμαι πολύ χαρούμενη που τον γνώρισα , και τον κ Ιωσήφ Βιβιλάκη. Ιδιαίτερα όμως ένα μεγάλο μπράβο στην Ανδριάνα που κρατούσε το ρόλο του Καραγκιόζη, μιλούσε σχεδόν ακατάπαυστα επί μία ώρα , δεν το είχε ξανακάνει και ήταν πολύ καλή!

Τέλος , επειδή θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό πέρα από την εμπειρία να υπάρχει και κάποιο αποτέλεσμα, μία προσφορά μέσα από τη δουλειά σου θα αναφερθώ σε δύο περιστατικά. Αρχικά χάρηκα πολύ όταν μετά τη παράσταση οι δάσκαλοι του σχολείου έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον  Καραγκιόζη και αναρωτιόντουσαν αν μπορούσαν να τον εντάξουν μέσα στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα. Σίγουρα μία τέτοια πρακτική θα ενίσχυε το αίσθημα της συλλογικότητας και της ομαδικότητας ανάμεσα στα παιδιά, θα μάθαιναν να συνεργάζονται και το κυριότερο θα έθεταν σε εγρήγορση το σημαντικότερο εργαλείο τους, τη φαντασία τους! Επίσης ένα άλλο συμβάν που διαδραματίστηκε εκείνη τη μέρα με έκανε να νιώσω μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια για τη συμμετοχή μου σε αυτή την ομάδα και την παράσταση. Μετά το τέλος της παράστασης, και καθώς γύριζα σπίτι κρατούσα τη φιγούρα στο χέρι καθώς δε χωρούσε στη τσάντα. Βλέποντας τη με πλησιάζει μία γλυκύτατη ηλικιωμένη γυναίκα και με ρωτάει πώς και ασχολούμαι με τον Καραγκιόζη, της έκανε τρομερή εντύπωση. Της εξήγησα λοιπόν τα καθέκαστα και σχηματίστηκε ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Θυμάμαι ότι μου είπε πως εκείνη μεγάλωσε με τις παραστάσεις του Καραγκιόζη , ήταν η μόνη διασκέδαση που είχαν.Της έμεινε βαθιά αγάπη για αυτόν αλλά στεναχωριόταν πολύ που σήμερα έχει εκλείψει ως θέαμα. Ικανοποιήθηκε πολύ για την ύπαρξη του συγκεκριμένου μαθήματος και για τη δράση μας. Εκείνη δουλεύει ως νταντά και δεν παραλείπει σε κάθε παιδί που φροντίζει να αγοράζει και μία φιγούρα του Καραγκιόζη! Συγκεκριμένα μου είπε : » Τέτοια θεάματα, ο Καραγκιόζης μορφώνει τη ψυχή μας.»…

Γιαννακού Γεωργία

 

 

 

 

Ο πολύκροτος γάμος του Καραγκιόζη

Μία από τις σημαντικότερες στιγμές που είχα την ευκαιρία να βιώσω στο αγαπημένο αυτό μάθημα για το οποίο χαίρομαι απίστευτα που τελικά συμμετείχα ,ήταν αυτή η μέρα της πρώτης μας παράστασης στο δημοτικό σχολείο που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας και πιο συγκεκριμένα κοντά στη Πλατεία Βικτωρίας. Ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία για όλους εμάς που δεν είχαμε βρεθεί πίσω από τον μπερντέ και μας προκάλεσε μία σειρά τρομερών συναισθημάτων που θα μείνουν μέσα μας για πάντα.            Αρχικά ξεκινήσαμε όλοι μαζί για να φτάσουμε στο σημείο του σχολείου και ο Κ. Βιβιλάκης μας μιλούσε για την ιστορία της περιοχής καθώς και για τους κατοίκους της.Οι σκέψεις μου για το συγκεκριμένο μέρος όπου θα πηγαίναμε ήταν πως θα βλέπαμε κάτι τελείως διαφορετικό από την πραγματικότητα. Με εξέπληξε το γεγονός ότι το σχολείο τελικά ήταν ένα υπέροχο κτήριο ,καθαρό και φωτεινό με φιλόξενους ανθρώπους μαθητές αλλά και καθηγητές που μας έδειξαν την αγάπη τους για το καραγκιόζη αλλά και την εκτίμηση τους προς εμάς που συμμετείχαμε.       Το πιο σημαντικό κομμάτι για μένα ήταν το απίστευτο κοινό μας.Μπορούσαμε να διακρίνουμε στα μάτια των μικρών αυτών παιδιών τον ενθουσιασμό ,τη συγκίνηση και τα συναισθήματα τους γι’αυτό που έβλεπαν να εξελίσσεται μπροστά τους.’Οταν εκείνα γέλαγαν εμείς από πίσω ενθουσιαζόμασταν ολοένα και περισσότερο,νιώθαμε ανυπόμονοι για την επόμενη αντίδραση τους και το αποκορύφωμα ήρθε στο τέλος. Οι μπουμπουνιέρες μας μοιράστηκαν από την Βασιλική και τα παιδιά προσπαθούσαν να πάρουν τη δική τους,κυνήγαγαν τη νύφη, το γαμπρό και τη γριά καθώς χόρευαν όλοι μαζί με τα τραγούδια μας .Όταν η παράσταση έλαβε τέλος καταλάβαμε ότι όχι μόνο τα παιδιά ήθελαν κι άλλο αλλά και εμείς .Δυστυχώς όλα τα ωραία τελειώνουν σε αυτήν τη ζωή και ευτυχώς εμείς θα έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε αυτήν την αξέχαστη εμπειρία από την αρχή μαζί με περαστικούς και φίλους αυτήν τη φορά κάνοντας και έναν φιλανθρωπικό σκοπό ,γεγονός αξιοσημείωτο για τις μέρες που διανύει η κοινωνία μας . Η επόμενη συνάντηση μας θα είναι στις 30 Ιουνίου στη Πλάκα και ήδη ανυπομονώ για τη περιπέτεια που θα ζήσουμε .                                                                                                                                     Με εκτίμηση,  Ελισάβετ Ευκαρπίδου.

Ένας Σοφός Μαυρομάτης

Η σχέση μου με τον Καραγκιόζη από μικρή δεν ήταν πολύ στενή.  Δεν ήμουν από τα παιδιά που τρελαίνονταν να βλέπουν παραστάσεις του.  Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι καλά καλά τον εαυτό μου σε παράσταση Καραγκιόζη, πέρα από μια φιγούρα που είχαμε φτιάξει σε μια εκδήλωση και μια θεατρική παιδική παράσταση Καραγκιόζη με ανθρώπους μεταμφιεσμένους.  Α, ναι! Θυμάμαι και την πρώτη φορά που τον είδα, (να ΄ναι καλά η μαμά μου δηλαδή που μου το θύμισε).  Ήταν ένα καλοκαίρι στο Φανάρι της Κομοτηνής πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια όπου είχαμε πάει για μπάνιο.  Είχαν στήσει έναν μπερντέ δίπλα στη θάλασσα και έπαιζαν Καραγκιόζη.  Δεν ξέρω γιατί δεν είχα καλή σχέση μαζί του.  Ίσως κάτι με τρόμαζε, ίσως κάτι δεν με τραβούσε προς τα εκεί, ίσως μού άρεσε περισσότερο το παιδικό θέατρο, και πράγματι θυμάμαι πολλές παραστάσεις παιδικού θεάτρου.  Όπως κι αν έχει ως παιδί δεν ασχολήθηκα με τον Καραγκιόζη.

Ωστόσο ποτέ δεν τον ξέχασα.  Και φέτος μπαίνοντας στην σχολή και βλέποντας τα μαθήματα μού φάνηκε πολύ ενδιαφέρον το να εξερευνήσω τον κόσμο του Καραγκιόζη ως μεγαλύτερη πλέον.  Και τελικά καλά έκανα γιατί ο κύριος Καραγκιόζης με αποζημίωσε και με το παραπάνω.

Οι γνώσεις σχετικά με την ιστορία του Καραγκιόζη, της τέχνης του, η κατασκευή φιγούρων καθώς και η πρώτη παράσταση ήταν μοναδικές και ασύγκριτες εμπειρίες και ευκαιρίες.  Τα μαθήματα προχωρούσαν και το ενδιαφέρον μου όλο και μεγάλωνε.  Άρχισαν οι πρόβες, προχώρησαν και φτάσαμε στην μέρα της πρώτης μας παράστασης.  Σε ένα δημοτικό σχολείο στην περιοχή της Βικτώριας, στις 3 Ιουνίου 2016.

Το περιβάλλον του σχολείου ήταν καταπληκτικό καθώς και η υποδοχή από τους δασκάλους.  Δεν θα σταθώ σε αυτό όμως όσο στην εμπειρία αυτής της παράστασης.  Όταν φτάσαμε στο σχολείο αρχίσαμε τις τελευταίες δοκιμές, κουρδίσαμε τα όργανα και ξεκινήσαμε.  Υπήρχε άγχος καθώς ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα σε παράσταση Καραγκιόζη, και το κοινό ήταν παιδικό, που σημαίνει αρκετά δύσκολο και απαιτητικό.  Η παράσταση ξεκίνησε και επικρατούσε ένα πολύ ευχάριστο και κεφάτο κλίμα μεταξύ μας.  Κύλησε χωρίς κενά και παύσεις, πράγμα πολύ θετικό, αφού το μικρό μας κοινό δεν βαρέθηκε αλλά έδειξε να παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσήλωση.  Μάλιστα, όταν έβγαινα για να παίξω κιθάρα έβλεπα τα παιδάκια να είναι μαγεμένα από το πανί και τις φιγούρες, ενώ πολλά ήξεραν και σχολίαζαν σχετικά με τον Καραγκιόζη.  Έδειχναν να το διασκεδάζουν και αυτό περνούσε και σε εμάς.  Η παράσταση τελείωσε όπως ξεκίνησε.  Σαν μια γιορτή, σαν ένα «πάρτυ» του γάμου του Καραγκιόζη.

Η μέρα εκείνη, η παράσταση, μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό και την καρδιά.  Συνειδητοποίησα, αν και ίσως λίγο καθυστερημένα την αξία και την σημαντικότητα αυτού του τόσο κοντινού μας προσώπου του «Μαυρομάτη» (αλλά όπως λένε κάλλιω αργά παρά ποτέ).  Ειλικρινά μου δίδαξε πολλά και τον ευχαριστώ.

Υ.Γ.  Καραγκιοζάκη μου μην χαθείς ποτέ.  Σε έχουμε ανάγκη.  

Αναμένω την επόμενη παράστασή μας στις 30 Ιουνίου…

3 Ιουνίου 2016

Μία ημερομηνία που θα μείνει χαραγμένη στην καρδιά μας, σαν μια γλυκιά ανάμνηση!

Εκείνη τη μέρα επισκεφτήκαμε το 150 Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, ένα υπέροχο και φωτεινό σχολείο μέσα στην μαυρίλα που επικρατεί στη γειτονιά της Αθήνας, την Βικτώρια, μαζί με τον καθηγητή μας κύριο Ιωσήφ Βιβιλάκη, για να παρουσιάσουμε το έργο ΄΄Ο πολύκροτος γάμος του κωμικού Καραγκιόζη΄΄ στις πιο όμορφες και αθώες ψυχές, τα παιδιά. Εκεί μας υποδέχτηκε η συμφοιτήτριά μας και δασκάλα του σχολείου Βασιλική. Αφού μας ξενάγησε στο σχολείο, πήγαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων για να αρχίσουμε να στήνουμε τον μπερντέ. Στην αίθουσα βρίσκονταν ήδη ο καραγκιοζοπαίχτης κύριος Άθως Δανέλλης και ο συμφοιτητής μας και καραγκιοζοπαίχτης Νικόλας. Όλοι ήμασταν χαρούμενοι και ανυπομονούσαμε να αρχίσει η παράσταση. Σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται τα παιδιά και να παίρνουν θέση για να παρακολουθήσουν το έργο. Εμείς είχαμε να αντιμετωπίσουμε τους πιο δύσκολους κριτές! Πρώτο κουδούνι, δεύτερο κουδούνι και ο γάμος ξεκινάει με τραγούδι. Τα παιδιά συμμετείχαν, άλλα με παλαμάκια και άλλα με τραγούδι. Έφτασε η στιγμή για το τρίτο κουδούνι και ο μπερντές ΄΄παίρνει φωτιά΄΄ …! Όλα τα παιδιά με τις φιγούρες τους από πίσω να παίζουν και οι μουσικοί να συνοδεύουν με τα όργανά τους τα τραγούδια και όλοι με ένα και μόνο σκοπό, να περάσουν καλά και να διασκεδάσουν τα παιδιά! Καθώς φτάναμε στο τέλος περίμενε μία έκπληξη τα παιδιά, ο Καραγκιόζης ζωντάνεψε. Η Χριστιάνα ντυμένη Καραγκιόζης, ο Νικόλας ντυμένος Νύφη, η Σοφία ντυμένη Γριά και η Βασιλική να μοιράζει τα κουφέτα. Από κάτω χαμός … Τα παιδιά διασκεδάζουν και χορεύουν με τον Καραγκιόζη. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν… Ο πολύκροτος γάμος του κωμικού Καραγκιόζη έλαβε τέλος! Τα παιδιά δεν χρειάστηκε να πουν τίποτα, τα έλεγαν όλα τα μάτια τους και αυτό μας ήταν αρκετό. Ο ενθουσιασμός τους και η χαρά τους απερίγραπτη, όπως και η δικιά μας, αφού φέραμε εις πέρας τον σκοπό μας, να κάνουμε αυτές τις παιδικές ψυχές να χαμογελάσουν!

Επόμενος σταθμός στην ψυχή της Αθήνας, στην Πλάκα στις 30 Ιουνίου!

Ως τότε γεια σας και χαρά σας, από εδώ μέχρι τα σπίτια σας …!

Θοδωρής Βιδάκης

Συναισθήματα πίσω απ’το μπερντέ

Μια πρωτόγνωρη εμπειρία για όλους μας ήταν αυτή της  Παρασκευής στις 3 Ιουνίου.Μαζί με τους συμφοιτητές μου  επισκεφθήκαμε το 150ο Δημοτικό Αθηνών για να δείξουμε και σε  άλλους ανθρώπους, και μικρά παιδιά την μαγεία του Καραγκιόζη,  του πιο ειλικρινούς και καυστικού ήρωα.
Το άγχος ήταν μεγάλο ,καθώς απέναντί μας είχαμε ίσως το πιο  απαιτητικό κοινό.Παιδάκια δημοτικού περίμεναν ,κοιτώντας με τα  αχόρταγα μάτια τους,πως και πως να ακούσουν το τρίτο καμπανάκι που θα σήμαινε την έναρξη της παράστασης.Η προετοιμασία, όπως κάθε φορά μια ιεροτελεστία.Ο κύριος Βιβιλάκης και ο κύριος Άθως  μας κοιτούσαν περήφανοι εμψυχώνοντάς μας ,ενώ ο Νικόλας  αποδείχθηκε ο πιο πολύτιμος βοηθός μας.Από τις πρώτες νότες  που ακούστηκαν το κοινό φάνηκε θερμό δίνοντάς μας κουράγιο. Όταν, μάλιστα, ακούστηκαν τα πρώτα παιδικά γέλια, οι απορίες , και  εκδηλώθηκε το πρώτο ενδιαφέρον, ήταν για όλους μας η μεγαλύτερη ικανοποίηση.Ο χρόνος κύλησε γρήγορα, γρηγορότερα απ’ότι  περίμενα και τη θέση του άγχους είχε πάρει τώρα η ευχαρίστηση,  αφού κι εμείς οι ίδιοι απολαύσαμε την παράσταση που δώσαμε.
Για το τέλος είχαμε ετοιμάσει μια μεγάλη έκπληξη!Συμφοιτητές άφησαν τον μπερντέ και πήγαν μπροστά μαζί με τα  παιδιά ντυμένοι Καραγκιόζης, νύφη και γριά, χορεύοντας και  παρασύροντας το κοινό στο ξέφρενο γλέντι τους.Η παράσταση  πέτυχε κι εμείς πετύχαμε κάτι σημαντικότερο.Πήραμε την καλύτερη ανταμοιβή, τα δεκάδες αυτά παιδικά χαμόγελα.Θα μπορούσα να πω πως για εμένα η μεγαλύτερη επιβράβευση ήταν μια στιγμή στο τέλος, την ώρα της αποχώρησής μας ,που τα παιδιά βλέποντάς μας  έτρεξαν να μας αγκαλιάσουν.Δεν ξέρω αν όλα αυτά τα παιδάκια  αντιλήφθηκαν το νόημα του Καραγκιόζη, τα μηνύματα που θέλει να περάσει, όμως μπορώ να πως με σιγουριά πως αυτά τα παιδιά είδαν την άλλη όψη του νομίσματος,μια ανάσα αισιοδοξίας μέσα στον  θορυβώδη και σκληρό κόσμο, όπου έμαθαν να ζουν από τόσο μικρά.Ο Καραγκιόζης λοιπόν, και για ‘μένα θέλω να είναι ακριβώς αυτό, το  γέλιο, η ξεγνοιασιά ακούγοντας το πρώτο του αστείο.

« Πίσω απ ’ τ ’ άσπρο πανί…. »

maxresdefault

Παρασκευή  3 Ιουνίου 2016,

μία συνηθισμένη μέρα για ορισμένους, αλλά για εμάς μοναδική. Βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας. Όλα αυτά στη καρδιά της πόλης, που σφύζει από ζωή. Συγκεκριμένα, στο 150ο δημοτικό σχολείο Αθηνών κάτι μαγικό θα συνέβαινε…μικροί και μεγάλοι θα γίνονταν μάρτυρες σε ένα μεγάλο γεγονός… στον «Πολύκροτο γάμο του κωμικού Καραγκιόζη»!!!! Όλοι μαζί, μια μεγάλη παρέα, βάζαμε τις τελευταίες πινελιές για το «μυστήριο», στην αίθουσα θεάτρου που διέθετε το σχολείο. Από τη μια πλευρά, ο κύριος Άθως και ο Νικόλας έστηναν τον μπερντέ και ο κύριος Βιβιλάκης προσπαθούσε να μας συντονίσει και να μας συμβουλέψει. Από την άλλη, εμείς που ετοιμάζαμε τις φιγούρες μας και τα άλλα παιδιά που κάνανε πρόβα για το μουσικό μέρος της παράστασης. Άγχος υπήρχε, καθώς ερχόμασταν αντιμέτωποι με το πιο δύσκολο κοινό. Όμως, μας καθησύχαζε η παρουσία του Νικόλα, όπου θα μας βοηθούσε πίσω από το πανί. Ήρθε η στιγμή… παιδιά και δάσκαλοι συγκεντρώνονται στην αίθουσα, αναμένοντας την εμφάνιση του αγαπημένου τους ήρωα, Καραγκιόζη, και βεβαίως της υπόλοιπης παρέας του. Τα φώτα σβήνουν, όλα τα βλέμματα στραμμένα στον μπερντέ, με τον καθένα να έχει λάβει τη θέση του. Χτυπάει το πρώτο κουδουνάκι, ύστερα δεύτερο και…αβάντι μαέστρο!!!! Οι συμφοιτητές ξεκινούν να τραγουδούν και να παίζουν με κιθάρα, μπουζούκι, τουμπελέκι και καζού τον ύμνο του Σαββόπουλου. Οι πάντες γίνονται «ένα» με τη μουσική, δίνοντας παλμό με το χειροκρότημά τους. Φτάνει το τρίτο και τελευταίο κουδουνάκι και η παράσταση αρχίζει. Ο Καραγκιόζης εμφανίζεται και επικρατεί απόλυτη σιωπή. Παρακολουθούμε με μεγάλη συγκέντρωση την εξέλιξη του έργου, μέχρι που «σκάει» το πρώτο γέλιο των παιδιών. Αυτό ήταν που περιμέναμε… η απέραντη χαρά των μικρών μας φίλων. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου παρατήρησα, πως ένα μεγάλο χαμόγελο φώτιζε τα πρόσωπά μας… και ναι, αυτά και άλλα πολλά απερίγραπτα συναισθήματα μας χάρισε ο περίφημος, Καραγκιόζης. Όλα είχαν πάρει πλέον τον δρόμο τους. Η αίθουσα είχε πλημμυρίσει από χαχανητά, φωνές, μουσική, γέλια, τραγούδια. Ο γάμος ολοκληρώνεται, άλλα το έργο δε σταματά εδώ. Είχαμε φυλάξει μία έκπληξη για το τέλος!!! «Εισβάλουμε» ,από τη πίσω πόρτα, στην αίθουσα λίγο διαφορετικοί… εγώ, ως Καραγκιόζης – γαμπρός, ο Νικόλας (σαντουρίστας) ως νύφη, η Σοφία ως γριά Γαρυφαλλιά και ακολουθούν πίσω μας: η κυρία Βασιλική (δασκάλα των παιδιών και συμφοιτήτρια) να μοιράζει κουφέτα, ο Θοδωρής και η Κατερίνα να παίζουν μουσική, όπως γίνεται και σε έναν παραδοσιακό γάμο. Μόλις εμφανιστήκαμε, δημιουργήθηκε πανικός. Όταν τελείωσε το κυνηγητό μεταξύ μας, αρχίζαμε να σηκώνουμε τον καθένα από τη θέση του για να χορέψει και ο κόσμος ανταποκρίθηκε άμεσα. Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα, είναι το γεγονός πως ,σε ένα σχετικά μικρό χώρο, είχα κυριολεκτικά χαθεί από τα υπόλοιπα παιδιά, εξαιτίας του πλήθους που δημιουργήσαμε πετυχημένα. Τέλος, επιστρέψαμε πίσω από το πανί για να αποχαιρετήσουμε το κοινό. Αργότερα,  τα παιδιά ήρθαν τρέχοντας για να αγγίξουν τις φιγούρες και να μας μιλήσουν.

        Το απολαύσαμε όλοι στο έπακρο. Έχω να πω, πως δεν πίστευα ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου, θα έπαιρνα έστω μια μικρή γεύση από τη μαγεία που κρύβει το Θέατρο Σκιών. Δεν περίμενα ποτέ, ότι θα βρεθώ πίσω από το πανί… Επιπλέον, εκείνη η ημέρα ήταν πολύ κρίσιμη για τον εαυτό μου. Στο γυρισμό, με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι πολύ σημαντικό… Πως αυτό που ήθελα πάντοτε, να ασχοληθώ με τα παιδαγωγικά, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί… με έναν φοβερό συνδυασμό (θεατρολογία – παιδαγωγικά). Το είχα σκεφτεί πολλές φορές, όμως στην πράξη φαίνονται καλύτερα τα πράγματα. Εκεί, αποδεικνύεται αν επιθυμείς κάτι ή όχι. Τη στιγμή λοιπόν που βρισκόμουν περιτριγυρισμένη από τόσα παιδιά, έλεγα από μέσα μου: ‟ναι, αυτό θέλω να κάνω”… Κάτι άλλο που δε θα ξεχάσω, είναι ένα κοριτσάκι που μου είπε: ‟Επιτέλους!!! Κάναμε και κάτι διασκεδαστικό, εκτός από μάθημα!!”. Πόσο σπουδαία και αναγκαία είναι η θέση ενός θεατρολόγου στο σχολείο… Μιας και μιλάμε για το σχολείο, το συγκεκριμένο δε θύμιζε για δημόσιο. Αν και θα μπορούσα να μοιραστώ και άλλα πολλά πράγματα, θεωρώ ότι λάβατε μία πλήρη εικόνα για εκείνη την αξέχαστη για όλους, Παρασκευή. Ευχαριστώ έναν προς έναν, για αυτή την υπέροχη εμπειρία!!! Το ταξίδι δε τελειώνει εδώ!!! Επόμενη στάση της ομάδας, η Πλάκα. Τα λέμε εκεί στις 29 και 30 Ιουνίου. Σας περιμένουμε!!!!!

Χ.Σ.

Μια από τις εμπειρίες που θα μείνουν ανεξίτηλες στη μνήμη μου είναι αυτή που έζησα το πρωί της 3ης Ιουνίου του 2016, σε ένα σχολείο κοντά στην πλατεία Βικτωρίας. Σε μια περιοχή που κατά πολλούς είναι κατώτερη από τις άλλες παρ’ όλο που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας κυρίως λόγω του μεγάλου ρεύματος μεταναστών που ζουν εκεί.  Συναντηθήκαμε  από πολύ νωρίς με τα υπόλοιπα παιδιά και τον καθηγητή μας τον κύριο Βιβιλάκη. Μπήκαμε στο σχολείο. Από τα πρώτα κι όλας δευτερόλεπτα φάνηκε ένα ξεχωριστό σχολείο, δυσκολευόμουν να πιστέψω πως πρόκειται για δημόσιο κτήριο. Μπήκαμε στην τάξη της συμφοιτήτριάς μας Βασιλικής, εκεί περίπου 20 παιδιά μας υποδέχτηκαν με τεράστια χαμόγελα και ενθουσιασμό. Το κλίμα ήταν ήδη μαγικό.

Κατευθυνθήκαμε προς την αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου. Εκεί συναντήσαμε  τον κύριο Άθω και τον Νικόλα που ήδη έστηναν τον μπερντέ.

Τελευταίες ετοιμασίες του γάμου, εγώ και η Σάντυ βγάλαμε τις κιθάρες από τις θήκες και αρχίσαμε να κάνουμε τις τελευταίες πρόβες για τα τραγούδια της παράστασης, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά κάνανε ένα πέρασμα στον ρόλο τους πίσω από το πανί. Το άγχος δεν ήταν ανύπαρκτο καθώς επρόκειτο να αντιμετωπίσουμε το δυσκολότερο και αυστηρότερο κοινό.

Λίγο αργότερα η αίθουσα άρχισε να γεμίζει από φωνές και χαμόγελα μικρών παιδιών που ανυπομονούσαν να δουν τον αγαπημένο τους Καραγκιόζη. Χτυπάει το πρώτο κουδούνι, εγώ και η Γεωργία στο τραγούδι, ο Θοδωρής στο τουμπελέκι, η Σάντυ στην κιθάρα και ο Θοδωρής που ήρθε να μας βοηθήσει στο μπουζούκι πήραμε θέση στην άκρη της σκηνής. Δεύτερο κουδούνι η μουσική ξεκινάει και ο ύμνος του Σαββόπουλου άγγιξε τα αφτιά όλων των παιδιών τα οποία χειροκροτούσαν δυνατά στο ρυθμό.

Τρίτο κουδούνι και η παράσταση ξεκινά. Ο πολύκροτος γάμος του κωμικού καραγκιόζη. Δε νομίζω ότι θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερο κοινό. Τη στιγμή που ο Καραγκιόζης εμφανίστηκε στο μπερντέ το πλήθος ησύχασε και δόθηκε ολοκληρωτικά στο έργο. Οι πρώτες αστείες ατάκες ακούστηκαν και τα γέλια των μικρών θεατών μας διαπέρασαν . Το χαμόγελό μας ήταν τεράστιο και αδύνατον πλέον να σβηστεί.

Πίσω από το μπερντέ ήταν όλα υπέροχα! Πόσο μοναδικό το συναίσθημα που νιώθεις όταν δίνεις χαρά στον άλλον;! Και ειδικά μέσα από τον Καραγκιόζη, που κάθε του παράσταση αποτελεί και ένα μάθημα ζωής. Η πιο περίεργη και παράλληλα πιο ιδιαίτερη στιγμή ήταν αυτή που συνειδητοποίησα πως εγώ ήμουν κάποτε το παιδάκι που παρακολουθούσε με τόσο ενθουσιασμό το Θέατρο Σκιών, και ξαφνικά βρίσκομαι εγώ στη θέση του καραγκιοζοπαίχτη, του διασκεδαστή αυτών των παιδιών.

Το έργο κύλησε όμορφα με πολύ γέλιο και μπροστά και πίσω από τον μπερντέ. Η μουσική ενίσχυε την όλη ενέργεια του χώρου.  Ο γάμος γίνεται και σε λίγα λεπτά μια έκπληξη περιμένει τα παιδιά. Ο Καραγκιόζης να τρέχει ανάμεσα στα παιδιά και να κυνηγάει τη νύφη ενώ αυτόν κυνηγάει η γριά Γαρυφαλλιά, από πίσω εγώ και ο Θοδωρής παίζουμε μουσική και η Βασιλική να μοιράζει μπομπονιέρες. Τα παιδιά συμμετείχαν κι αυτά στον χορό που τελικά δημιουργήθηκε με μεγάλη προθυμία και επιθυμία να αγγίξουν τη νύφη και τον Καραγκιόζη.

Τελικά, ο παντρεμένος πλέον Καραγκιόζης αποχαιρέτησε το πλήθος πίσω από το πανί «Γεια σας και χαρά σας και αέρα στα πανιά σας» !!

Επόμενο ραντεβού στις 30 Ιουνίου στην Πλάκα.

» ΕΝΑΣ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ» ΣΤΟ 150ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Μία ξεχωριστή μέρα για εμένα υπήρξε η Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016. Μαζί με τους συμφοιτητές μου παίξαμε για πρώτη φορά Καραγκιόζη. Ένα έργο του καραγκιοζοπαίχτη Βασίλαρου: » Ο  πολύκροτος γάμος του κωμικού Καραγκιόζη». Τόπος διεξαγωγής της παράστασης; Το σχολείο που υπηρετώ. Είχα πολύ άγχος πριν ξεκινήσει η παράσταση. Φοβόμουν τις κριτικές των συναδέλφων μου. Οι μαθητές του σχολείου δεν γνώριζαν ότι θα είμαι κι εγώ πίσω από τον μπερντέ.
Ήρθε η ώρα της παράστασης. Τα φώτα έσβησαν, τα τρία κουδουνάκια χτύπησαν και η παράσταση άρχισε. Μαζί μας ο κ. Άθως Δανέλλης, σπουδαίος καραγκιοζοπαίχτης, ο οποίος μας εμψύχωνε με το χαμόγελό του. Πολύτιμη η βοήθεια του συμφοιτητή μας Νικόλα Τζιβελέκη, καραγκιοζοπαίχτη, που με την παρουσία του νιώθαμε ασφάλεια. Σιγά σιγά το άγχος άρχισε να φεύγει και τη θέση του πήρε η χαρά. Τα παιδιά παρακολουθούσαν με προσοχή, συμμετείχαν και γελούσαν με τις αστείες ατάκες. Οι συνάδελφοί μου ενθουσιάστηκαν, συγκινήθηκαν και διασκέδασαν πραγματικά. Ο καθηγητής μας κ. Ιωσήφ Βιβιλάκης παρακολουθούσε χαρούμενος την παράσταση και τραβούσε φωτογραφίες. Σπουδαίος υπήρξε ο ρόλος των μουσικών της παράστασης, οι οποίοι την απογείωσαν. Λίγο πριν το τέλος , βγήκαμε χορεύοντας ανάμεσα στο κοινό: ο Καραγκιόζης, η νύφη και η γριά ( φοιτητές ντυμένοι αντίστοιχα), δύο μουσικοί κι εγώ που μοίραζα μπομπονιέρες. Τα παιδιά μας αποθέωσαν. Έγινε χαμός από τα ξεφωνητά τους. Τότε κατάλαβαν ότι έπαιζα κι εγώ πίσω από τον μπερντέ. Έτρεξαν πάνω μου, με αγκάλιαζαν, με φιλούσαν. Συγκινητικές και μοναδικές στιγμές!
Τελειώνοντας η παράσταση μια διάχυτη χαρά ήταν απλωμένη παντού. Η χαρά που αφήνει σε όλους ο Καραγκιόζης. Οι συνάδελφοί μου εντυπωσιασμένοι με συνεχάρηκαν. Μου τόνισαν πόσο τυχερή είμαι που φοιτώ στο τμήμα Θεατρικών σπουδών. Η διευθύντριά μου ιδιαίτερα ενθουσιασμένη, εμπνεύστηκε από τη συγκεκριμένη παράσταση και αποφάσισε τη διεξαγωγή project την επόμενη σχολική χρονιά με θέμα τον Καραγκιόζη. Ο κ. Δανέλλης αστειευόμενος ανακοίνωσε το πρόγραμμα της καλοκαιρινής περιοδείας μας. Ο καθηγητής μας ο κ. Βιβιλάκης ευχαριστημένος από την παρουσίαση της παράστασης εξέφρασε τα θερμά του συγχαρητήρια, γεγονός που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση.
Αυτός είναι ο Καραγκιόζης! Μας παίρνει απαλά από το χεράκι, μας βγάζει από τα άγχη, τις έγνοιες και τα βάσανα και μας οδηγεί στη χαρά, στην ξεγνοιασιά, στην αισιοδοξία!