Όλες οι δημοσιεύσεις από sandymakro

Ένας Σοφός Μαυρομάτης

Η σχέση μου με τον Καραγκιόζη από μικρή δεν ήταν πολύ στενή.  Δεν ήμουν από τα παιδιά που τρελαίνονταν να βλέπουν παραστάσεις του.  Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι καλά καλά τον εαυτό μου σε παράσταση Καραγκιόζη, πέρα από μια φιγούρα που είχαμε φτιάξει σε μια εκδήλωση και μια θεατρική παιδική παράσταση Καραγκιόζη με ανθρώπους μεταμφιεσμένους.  Α, ναι! Θυμάμαι και την πρώτη φορά που τον είδα, (να ΄ναι καλά η μαμά μου δηλαδή που μου το θύμισε).  Ήταν ένα καλοκαίρι στο Φανάρι της Κομοτηνής πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια όπου είχαμε πάει για μπάνιο.  Είχαν στήσει έναν μπερντέ δίπλα στη θάλασσα και έπαιζαν Καραγκιόζη.  Δεν ξέρω γιατί δεν είχα καλή σχέση μαζί του.  Ίσως κάτι με τρόμαζε, ίσως κάτι δεν με τραβούσε προς τα εκεί, ίσως μού άρεσε περισσότερο το παιδικό θέατρο, και πράγματι θυμάμαι πολλές παραστάσεις παιδικού θεάτρου.  Όπως κι αν έχει ως παιδί δεν ασχολήθηκα με τον Καραγκιόζη.

Ωστόσο ποτέ δεν τον ξέχασα.  Και φέτος μπαίνοντας στην σχολή και βλέποντας τα μαθήματα μού φάνηκε πολύ ενδιαφέρον το να εξερευνήσω τον κόσμο του Καραγκιόζη ως μεγαλύτερη πλέον.  Και τελικά καλά έκανα γιατί ο κύριος Καραγκιόζης με αποζημίωσε και με το παραπάνω.

Οι γνώσεις σχετικά με την ιστορία του Καραγκιόζη, της τέχνης του, η κατασκευή φιγούρων καθώς και η πρώτη παράσταση ήταν μοναδικές και ασύγκριτες εμπειρίες και ευκαιρίες.  Τα μαθήματα προχωρούσαν και το ενδιαφέρον μου όλο και μεγάλωνε.  Άρχισαν οι πρόβες, προχώρησαν και φτάσαμε στην μέρα της πρώτης μας παράστασης.  Σε ένα δημοτικό σχολείο στην περιοχή της Βικτώριας, στις 3 Ιουνίου 2016.

Το περιβάλλον του σχολείου ήταν καταπληκτικό καθώς και η υποδοχή από τους δασκάλους.  Δεν θα σταθώ σε αυτό όμως όσο στην εμπειρία αυτής της παράστασης.  Όταν φτάσαμε στο σχολείο αρχίσαμε τις τελευταίες δοκιμές, κουρδίσαμε τα όργανα και ξεκινήσαμε.  Υπήρχε άγχος καθώς ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα σε παράσταση Καραγκιόζη, και το κοινό ήταν παιδικό, που σημαίνει αρκετά δύσκολο και απαιτητικό.  Η παράσταση ξεκίνησε και επικρατούσε ένα πολύ ευχάριστο και κεφάτο κλίμα μεταξύ μας.  Κύλησε χωρίς κενά και παύσεις, πράγμα πολύ θετικό, αφού το μικρό μας κοινό δεν βαρέθηκε αλλά έδειξε να παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσήλωση.  Μάλιστα, όταν έβγαινα για να παίξω κιθάρα έβλεπα τα παιδάκια να είναι μαγεμένα από το πανί και τις φιγούρες, ενώ πολλά ήξεραν και σχολίαζαν σχετικά με τον Καραγκιόζη.  Έδειχναν να το διασκεδάζουν και αυτό περνούσε και σε εμάς.  Η παράσταση τελείωσε όπως ξεκίνησε.  Σαν μια γιορτή, σαν ένα «πάρτυ» του γάμου του Καραγκιόζη.

Η μέρα εκείνη, η παράσταση, μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό και την καρδιά.  Συνειδητοποίησα, αν και ίσως λίγο καθυστερημένα την αξία και την σημαντικότητα αυτού του τόσο κοντινού μας προσώπου του «Μαυρομάτη» (αλλά όπως λένε κάλλιω αργά παρά ποτέ).  Ειλικρινά μου δίδαξε πολλά και τον ευχαριστώ.

Υ.Γ.  Καραγκιοζάκη μου μην χαθείς ποτέ.  Σε έχουμε ανάγκη.  

Αναμένω την επόμενη παράστασή μας στις 30 Ιουνίου…

Advertisements