Όλες οι δημοσιεύσεις από georgiagiannakou

Από τη θεωρία…στη πράξη!!

Σίγουρα μία από τις πιο έντονες και ωραίες στιγμές που βίωσα στο πανεπιστήμιο είναι η παράσταση που δώσαμε στις 3 Ιουνίου στο 15 Δημοτικό, που βρίσκεται στη πλατεία Βικτωρίας. Η εμπειρία αυτή θα μου μείνει αξέχαστη για πολλούς λόγους.

Αρχικά για την άψογη συνεργασία που είχαμε με τους συμφοιτητές μου. Ήμασταν 15 ( !) άτομα πίσω από τον μπερντέ , και καταφέραμε να συνυπάρξουμε αρμονικά ενώ ένα πνεύμα αλληλεγγύης και αλληλουποστήριξης  μας διακατείχε όλους. Όταν μία φιγούρα έπρεπε να μεταφερθεί από τη μία άκρη του μπερντέ στην άλλη και ανάμεσα της παρεμβάλλονταν και άλλες φιγούρες πάντα υπήρχε ένα χέρι που θα βοηθούσε τον καραγκιοζοπαίχτη και θα μετέφερε αυτό τη φιγούρα στο σωστό σημείο. Όταν κάποιος έχανε τα λόγια του αμέσως υποστηριζόταν από τον συνομιλητή του και λάμβανε χώρα ένας γόνιμος αυτοσχεδιασμός, που νομίζω τελικά ότι κέρδιζε περισσότερο τις εντυπώσεις! Σημαντικός συντελεστής της ομάδας υπήρξε ο Νικόλας , ο οποίος  μας βοηθούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης και μας ενθάρρυνε. Χάρη στη παρουσία του νιώθαμε μεγάλη ασφάλεια. Πολύ σημαντική όμως υπήρξε η παρουσία και του άλλου Νικόλα, του οργανοπαίχτη μας. Για εμένα ήταν πολύ σημαντική η παρουσία του στην ομάδα όχι μόνο γιατί έδινε χρώμα και ζωηράδα στη παράσταση μας με τη μουσική του σαντουριού του, αλλά κυρίως επειδή ένα παιδί από άλλο τμήμα αφιέρωνε τις Τετάρτες του στο να είναι μαζί μας στο μάθημα και να μας βοηθάει εντελώς αφιλοκερδώς! Τελικά η Τέχνη ενώνει! Το ίδιο συγκινητική ήταν και η παρουσία της Μυρτούς, μίας κοπέλας που δε σπουδάζει στη σχολή μας αλλά δέχτηκε να είναι στην ομάδα μας επειδή της αρέσει πολύ ο Καραγκιόζης. Δεν κατάφερε να είναι μαζί μας σε αυτή την παράσταση αλλά στην επόμενη θα είναι σίγουρα!

Η παράσταση αυτή θα μου μείνει αξέχαστη και για το υπέροχο κοινό της! Τα παιδιά ήταν γλυκύτατα και αυθόρμητα. Όταν η Βασιλική μας πήγε στη τάξη της , στα πρωτάκια για να μας συστήσει και τους είπε ότι εμείς είμαστε οι καραγκιοζοπαίχτες ένα αγοράκι και καλά από την έκπληξη έπεσε κάτω από την καρέκλα του.Πόσο θεατρικός! Εντύπωση μου έκανε στη παράσταση η συμμετοχή τους! Γελούσαν με το παραμικρό και μας ενθάρρυναν, ενώ γελούσαν και σε σημεία που δεν το περίμενα καθόλου. Η Ανδριάνα, που είχε τη φιγούρα του Καραγκιόζη, είχε άμεση επικοινωνία με τα παιδιά. Αστείο ήταν το γεγονός ότι σε ένα σημείο τα παιδιά νόμιζαν ότι τελείωσε η παράσταση και άρχισαν να χειροκροτούν και να φωνάζουν » μπράβο». Στο σημείο όμως που ξετρελάθηκαν ήταν όταν ο Καραγκιόζης, η νύφη  η γριά και η δασκάλα τους έκαναν την εμφάνιση τους. Σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος τους. Εγώ κρυφοκοίταζα πίσω από τον μπερντέ. Στο τέλος , στην υπόκλιση σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους για άλλη μία φορά, ανέβηκαν  στη σκηνή και μας αγκάλιαζαν. Τέτοια υποδοχή και αποδοχή δεν την περίμενα μα τίποτα!

Έμεινα όμως και πολύ ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα.Για τους περισσότερους , όπως και για εμένα ήταν μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Νομίζω ότι όλοι δώσαμε το καλύτερο μας εαυτό αφού το κάναμε με μεγάλο μεράκι και χαρά! Μπορεί φαινομενικά να φαίνεται εύκολο ( και εγώ αυτό νόμιζα μέχρι πρωτίστως) αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Η δυσκολία για εμένα έγκειται στο ότι πρέπει συγχρόνως να σκεφτείς και να πράξεις πολλά διαφορετικά πράγματα. Από το να κρατήσεις σωστά τη φιγούρα σου πάνω στο μπερντέ ως τον τρόπο που θα μιλήσεις με μοναδικό πάντα στόχο να εκμαιεύσεις το γέλιο. Εγώ προσωπικά έκανα τον αγαπημένο μου μπάρμπα Γιώργο και γέλασα πολύ μαζί του. Ο αυθορμητισμός του, η καλοσύνη του και ο δυναμισμός του με εντυπωσίασαν σε αυτόν τον χαρακτήρα! Με δυσκόλεψε λίγο η αγριοφωνάρα του αλλά το διασκέδασα πολύ. Θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ σε όλη την ομάδα , στους μουσικούς μας που εκτός από τον Νικόλα ηταν η  Σάντυ, ο Θοδωρής και η Κατερίνα,  στους δασκάλους μας τον κ. Άθω Δανέλλη που είμαι πολύ χαρούμενη που τον γνώρισα , και τον κ Ιωσήφ Βιβιλάκη. Ιδιαίτερα όμως ένα μεγάλο μπράβο στην Ανδριάνα που κρατούσε το ρόλο του Καραγκιόζη, μιλούσε σχεδόν ακατάπαυστα επί μία ώρα , δεν το είχε ξανακάνει και ήταν πολύ καλή!

Τέλος , επειδή θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό πέρα από την εμπειρία να υπάρχει και κάποιο αποτέλεσμα, μία προσφορά μέσα από τη δουλειά σου θα αναφερθώ σε δύο περιστατικά. Αρχικά χάρηκα πολύ όταν μετά τη παράσταση οι δάσκαλοι του σχολείου έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον  Καραγκιόζη και αναρωτιόντουσαν αν μπορούσαν να τον εντάξουν μέσα στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα. Σίγουρα μία τέτοια πρακτική θα ενίσχυε το αίσθημα της συλλογικότητας και της ομαδικότητας ανάμεσα στα παιδιά, θα μάθαιναν να συνεργάζονται και το κυριότερο θα έθεταν σε εγρήγορση το σημαντικότερο εργαλείο τους, τη φαντασία τους! Επίσης ένα άλλο συμβάν που διαδραματίστηκε εκείνη τη μέρα με έκανε να νιώσω μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια για τη συμμετοχή μου σε αυτή την ομάδα και την παράσταση. Μετά το τέλος της παράστασης, και καθώς γύριζα σπίτι κρατούσα τη φιγούρα στο χέρι καθώς δε χωρούσε στη τσάντα. Βλέποντας τη με πλησιάζει μία γλυκύτατη ηλικιωμένη γυναίκα και με ρωτάει πώς και ασχολούμαι με τον Καραγκιόζη, της έκανε τρομερή εντύπωση. Της εξήγησα λοιπόν τα καθέκαστα και σχηματίστηκε ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Θυμάμαι ότι μου είπε πως εκείνη μεγάλωσε με τις παραστάσεις του Καραγκιόζη , ήταν η μόνη διασκέδαση που είχαν.Της έμεινε βαθιά αγάπη για αυτόν αλλά στεναχωριόταν πολύ που σήμερα έχει εκλείψει ως θέαμα. Ικανοποιήθηκε πολύ για την ύπαρξη του συγκεκριμένου μαθήματος και για τη δράση μας. Εκείνη δουλεύει ως νταντά και δεν παραλείπει σε κάθε παιδί που φροντίζει να αγοράζει και μία φιγούρα του Καραγκιόζη! Συγκεκριμένα μου είπε : » Τέτοια θεάματα, ο Καραγκιόζης μορφώνει τη ψυχή μας.»…

Γιαννακού Γεωργία

 

 

 

 

Advertisements

Εντυπώσεις από το Σπαθάρειο Μουσείο

Πρώτη φορά επισκέφτηκα το Σπαθάρειο Μουσείο και αποκόμισα πολύ καλή εντύπωση. Η Μένια Σπαθάρη, κόρη του Ευγένιου Σπαθάρη ήταν πολύ φιλική και εγκάρδια  με εμάς.Ο ξεναγός μας, Άθως Δανέλλης, μας εξήγησε μέχρι και τη παραμικρή λεπτομέρεια για όλα τα αντικείμενα και τις φιγούρες που φιλοξενούνται στο μουσείο. Το γεγονός ότι έβλεπα τα σκηνικά, τα διαφημιστικά και τις φιγούρες που είχαν φιλοτεχνήσει πριν από πολύ καιρό και  με πολύ αγάπη και μεράκι ο Ευγένιος και ο Σωτήριος Σπαθάρης , ήταν από μόνο του ιδιαίτερα  υποβλητικό και συγκινητικό. Πολλές καινούριες πληροφορίες που δεν γνώριζα με εξέπληξαν ευχάριστα και συνειδητοποίησα πόσο πλούσια είναι η ιστορία του Καραγκιόζη. Στις μέρες μας ελάχιστη πληροφόρηση παρέχεται σχετικά με τη παράδοση και τη μακραίωνη ιστορία του. Μέσα στο πλήθος πληροφοριών που δέχτηκα δύο γεγονότα με εντυπωσίασαν βαθιά.                                                                                                                                                  Είχα τη λανθασμένη εντύπωση ότι το θέατρο του Καραγκιόζη καταπιάνεται μόνο με ευχάριστα θέματα μίας και ο ήρωας είναι μία κατεξοχήν κωμική φιγούρα και για αυτό άλλωστε βρίσκει ως επί το πλείστον  το κοινό του στο πρόσωπο των παιδιών.Όμως τελικά έκανα λάθος. Ξαφνικά είδα μία αντρική φιγούρα πεσμένη κάτω με αίματα και από πάνω του μία άγρια γυναίκα με μπαλτά στα χέρια της. Το τοπίο της φρίκης συμπλήρωσε μία βαλίτσα , στην οποία βρισκόντουσαν τα κομμάτια του δολοφονημένου και κατακρεουργημένου άνδρα. Αργότερα ο ξεναγός μας ενημέρωσε ότι πρόκειται για μία αληθινή ιστορία, η οποία είχε προκαλέσει κύμα αντιδράσεων στη κοινή γνώμη. Το θύμα ονομαζόταν Δημήτριος Αθανασόπουλος και δολοφονήθηκε από τη γυναίκα και τη πεθερά του το 1931. Στη συνέχεια το πτώμα βρέθηκε τεμαχισμένο μέσα σε δύο μεγάλα τσουβάλια που είχαν ριχτεί στις όχθες του Κηφισού ποταμού.Η ιστορία αυτή σημάδεψε το λαό για την ωμή αγριότητα της και διαπέρασε και τη τέχνη του. Όχι μόνο ενέπνευσε τους καραγκιοζοπαίχτες για να καταπιαστούν με αυτή την ιστορία και να τη παρουσιάσουν, αλλά υπήρξε και θέμα πολλών λαικών ασμάτων. Επίσης είδα και τον Έλληνα επαναστάτη Αθανάσιο Διάκο στη σούβλα, σκληρή και μακάβρια εικόνα,που είχε φιλοτεχνηθεί προφανώς για να καταδείξει την ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, μίας και το θέατρο του Καραγκιόζη αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της ελληνικής ζωής. Οι δύο φιγούρες  των προαναφερθέντων ανδρών μου έκαναν τρομερή εντύπωση γιατί συνειδητοποίησα ότι ο Καραγκιόζης, όντας λαϊκή δημιουργία  δε μπορεί να μη διαθέτει και μία σκληρή πλευρά στην οποία αποτυπώνονται  με τη μέγιστη ρεαλιστικότητα και ωμότητα οι κακουχίες και η διαφθορά των ανθρώπων της ελληνικής γης.                                                                                                                                                             Επίσης κάτι άλλο που με εντυπωσίασε βαθύτατα είναι η αγάπη και το μεράκι που έτρεφε ο Ευγένιος Σπαθάρης για το Καραγκιόζη.Τόσο η κόρη του όσο και ο Άθως μου μετέδωσαν αυτή την αίσθηση. Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη συνέχιση του έργου του πατέρα του και μάλιστα σε μία εποχή που θεωρούνταν ανήθικη η ενασχόληση με τέτοιου είδους θεάματα. Ξεκίνησε να ασχολείται στα δεκατρία του χρόνια όταν αντικατέστησε τον πατέρα του και ανέλαβε ολομόναχος να παρουσιάσει τον Καραγκιόζη μπροστά στο κοινό .Έκτοτε το αγάπησε και το συνέχισε παρά τις πρώτες αντιδράσεις του πατέρα του. Παράλληλα μεγάλη του αγάπη υπήρξε και η ζωγραφική. Μόνος του, όπως και ο πατέρας του έφτιαχνε τις φιγούρες και ζωγράφιζε τα σκηνικά των παραστάσεων του. Τόσο ήταν το πάθος του να μεταλαμπαδεύσει την αγάπη του για τον Καραγκιόζη  που δε δίσταζε να διανύει με τα πόδια τεράστιες αποστάσεις  προκειμένου να παρουσιάζει τον ήρωα του  και σε απομακρυσμένες περιοχές. Την εποχή εκείνη δεν ήταν εφικτή η χρησιμοποίηση των μέσων μαζικής μεταφοράς από όλους τους πολίτες και δη των φτωχών. Το γεγονός όμως που με συγκλόνισε περισσότερο αφορά στη διάδοση του Καραγκιόζη και εκτός συνόρων. Σκοπός της ζωής του υπήρξε  το θέαμα αυτό να αναδειχτεί και να εγκαθιδρυθεί και σε άλλες χώρες. Δεν αρκέστηκε μόνο στο να περιοδεύσει σε πολλά κράτη παρουσιάζοντας τις περιπέτειες του ήρωα του αλλά μάλιστα ίδρυσε το 1980 τη Σχολή Θεάτρου Σκιών στη Δανία που λειτουργεί μέχρι και σήμερα από  Δανούς μαθητές του. Έχοντας ως βασικό γνώμονα ότι ο Καραγκιόζης είναι δημιούργημα του λαού, ο Σπαθάρης γνώριζε καλά ότι κάθε λαός » φέρει» τον δικό του Καραγκιόζη. Μελετώντας λοιπόν τα παραμύθια και τους μύθους της Δανίας ανακάλυψε τον ήρωα που θα αποτελούσε το Δανό » Καραγκιόζη» και συνεχιστή αυτής της μακραίωνης παράδοσης. Για αυτό η σχολή αυτή λειτουργεί μέχρι σήμερα, επειδή στηρίζεται αποκλειστικά στη δική της παράδοση και ιστορία.                                                                            Μέσα λοιπόν από την επίσκεψη μας στο Σπαθάρειο Μουσείο κατάλαβα το πάθος και την αγάπη που έτρεφε ο Ευγένιος Σπαθάρης για τον λαϊκό ήρωα του, μία αγάπη που μεταλαμπάδευσε και στα παιδιά του,τα οποία  φροντίζουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο , στη συνέχιση αυτής της μακραίωνης τόσο οικογενειακής όσο και πολιτιστικής παράδοσης. Η ξενάγηση μας στο μουσείο μου προξένησε την επιθυμία να μάθω όσα περισσότερα μπορώ για την ιστορία του Καραγκιόζη.