« Πίσω απ ’ τ ’ άσπρο πανί…. »

maxresdefault

Παρασκευή  3 Ιουνίου 2016,

μία συνηθισμένη μέρα για ορισμένους, αλλά για εμάς μοναδική. Βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας. Όλα αυτά στη καρδιά της πόλης, που σφύζει από ζωή. Συγκεκριμένα, στο 150ο δημοτικό σχολείο Αθηνών κάτι μαγικό θα συνέβαινε…μικροί και μεγάλοι θα γίνονταν μάρτυρες σε ένα μεγάλο γεγονός… στον «Πολύκροτο γάμο του κωμικού Καραγκιόζη»!!!! Όλοι μαζί, μια μεγάλη παρέα, βάζαμε τις τελευταίες πινελιές για το «μυστήριο», στην αίθουσα θεάτρου που διέθετε το σχολείο. Από τη μια πλευρά, ο κύριος Άθως και ο Νικόλας έστηναν τον μπερντέ και ο κύριος Βιβιλάκης προσπαθούσε να μας συντονίσει και να μας συμβουλέψει. Από την άλλη, εμείς που ετοιμάζαμε τις φιγούρες μας και τα άλλα παιδιά που κάνανε πρόβα για το μουσικό μέρος της παράστασης. Άγχος υπήρχε, καθώς ερχόμασταν αντιμέτωποι με το πιο δύσκολο κοινό. Όμως, μας καθησύχαζε η παρουσία του Νικόλα, όπου θα μας βοηθούσε πίσω από το πανί. Ήρθε η στιγμή… παιδιά και δάσκαλοι συγκεντρώνονται στην αίθουσα, αναμένοντας την εμφάνιση του αγαπημένου τους ήρωα, Καραγκιόζη, και βεβαίως της υπόλοιπης παρέας του. Τα φώτα σβήνουν, όλα τα βλέμματα στραμμένα στον μπερντέ, με τον καθένα να έχει λάβει τη θέση του. Χτυπάει το πρώτο κουδουνάκι, ύστερα δεύτερο και…αβάντι μαέστρο!!!! Οι συμφοιτητές ξεκινούν να τραγουδούν και να παίζουν με κιθάρα, μπουζούκι, τουμπελέκι και καζού τον ύμνο του Σαββόπουλου. Οι πάντες γίνονται «ένα» με τη μουσική, δίνοντας παλμό με το χειροκρότημά τους. Φτάνει το τρίτο και τελευταίο κουδουνάκι και η παράσταση αρχίζει. Ο Καραγκιόζης εμφανίζεται και επικρατεί απόλυτη σιωπή. Παρακολουθούμε με μεγάλη συγκέντρωση την εξέλιξη του έργου, μέχρι που «σκάει» το πρώτο γέλιο των παιδιών. Αυτό ήταν που περιμέναμε… η απέραντη χαρά των μικρών μας φίλων. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου παρατήρησα, πως ένα μεγάλο χαμόγελο φώτιζε τα πρόσωπά μας… και ναι, αυτά και άλλα πολλά απερίγραπτα συναισθήματα μας χάρισε ο περίφημος, Καραγκιόζης. Όλα είχαν πάρει πλέον τον δρόμο τους. Η αίθουσα είχε πλημμυρίσει από χαχανητά, φωνές, μουσική, γέλια, τραγούδια. Ο γάμος ολοκληρώνεται, άλλα το έργο δε σταματά εδώ. Είχαμε φυλάξει μία έκπληξη για το τέλος!!! «Εισβάλουμε» ,από τη πίσω πόρτα, στην αίθουσα λίγο διαφορετικοί… εγώ, ως Καραγκιόζης – γαμπρός, ο Νικόλας (σαντουρίστας) ως νύφη, η Σοφία ως γριά Γαρυφαλλιά και ακολουθούν πίσω μας: η κυρία Βασιλική (δασκάλα των παιδιών και συμφοιτήτρια) να μοιράζει κουφέτα, ο Θοδωρής και η Κατερίνα να παίζουν μουσική, όπως γίνεται και σε έναν παραδοσιακό γάμο. Μόλις εμφανιστήκαμε, δημιουργήθηκε πανικός. Όταν τελείωσε το κυνηγητό μεταξύ μας, αρχίζαμε να σηκώνουμε τον καθένα από τη θέση του για να χορέψει και ο κόσμος ανταποκρίθηκε άμεσα. Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα, είναι το γεγονός πως ,σε ένα σχετικά μικρό χώρο, είχα κυριολεκτικά χαθεί από τα υπόλοιπα παιδιά, εξαιτίας του πλήθους που δημιουργήσαμε πετυχημένα. Τέλος, επιστρέψαμε πίσω από το πανί για να αποχαιρετήσουμε το κοινό. Αργότερα,  τα παιδιά ήρθαν τρέχοντας για να αγγίξουν τις φιγούρες και να μας μιλήσουν.

        Το απολαύσαμε όλοι στο έπακρο. Έχω να πω, πως δεν πίστευα ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου, θα έπαιρνα έστω μια μικρή γεύση από τη μαγεία που κρύβει το Θέατρο Σκιών. Δεν περίμενα ποτέ, ότι θα βρεθώ πίσω από το πανί… Επιπλέον, εκείνη η ημέρα ήταν πολύ κρίσιμη για τον εαυτό μου. Στο γυρισμό, με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι πολύ σημαντικό… Πως αυτό που ήθελα πάντοτε, να ασχοληθώ με τα παιδαγωγικά, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί… με έναν φοβερό συνδυασμό (θεατρολογία – παιδαγωγικά). Το είχα σκεφτεί πολλές φορές, όμως στην πράξη φαίνονται καλύτερα τα πράγματα. Εκεί, αποδεικνύεται αν επιθυμείς κάτι ή όχι. Τη στιγμή λοιπόν που βρισκόμουν περιτριγυρισμένη από τόσα παιδιά, έλεγα από μέσα μου: ‟ναι, αυτό θέλω να κάνω”… Κάτι άλλο που δε θα ξεχάσω, είναι ένα κοριτσάκι που μου είπε: ‟Επιτέλους!!! Κάναμε και κάτι διασκεδαστικό, εκτός από μάθημα!!”. Πόσο σπουδαία και αναγκαία είναι η θέση ενός θεατρολόγου στο σχολείο… Μιας και μιλάμε για το σχολείο, το συγκεκριμένο δε θύμιζε για δημόσιο. Αν και θα μπορούσα να μοιραστώ και άλλα πολλά πράγματα, θεωρώ ότι λάβατε μία πλήρη εικόνα για εκείνη την αξέχαστη για όλους, Παρασκευή. Ευχαριστώ έναν προς έναν, για αυτή την υπέροχη εμπειρία!!! Το ταξίδι δε τελειώνει εδώ!!! Επόμενη στάση της ομάδας, η Πλάκα. Τα λέμε εκεί στις 29 και 30 Ιουνίου. Σας περιμένουμε!!!!!

Χ.Σ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s