Ο ΡΕΑΛΙΣΤΗΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ

Από τη συνάντηση του τμήματος των Θεατρικών Σπουδών, την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου του 2016 στο Σπαθάρειο Μουσείο στο Μαρούσι, μας ζητήθηκε από τους καθηγητές μας, τον κύριο Βιβιλάκη και τον κύριο Δανέλλη να καταγράψουμε τι μας κίνησε το ενδιαφέρον και ξεχωρίσαμε από το μέρος αυτό.

20160224_132555

Αρχικά, θα ήθελα να αναφέρω οτι όλοι μας εκτιμάμε και αγαπάμε τον Καραγκιόζη από την παιδική μας κιόλας ηλικία κι εκείνος με τη σειρά του, δεν σταματάει να μας εκπλήσσει ολοένα και περισσότερο και παράλληλα να μας διδάσκει καινούρια πράγματα. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην επίσκεψή μας αυτή. Πιο συγκεκριμένα, ο καραγκιοζοπαίχτης και καθηγητής μας, Άθως Δανέλλης, μας ξενάγησε στο χώρο του μουσείου και μας εισήγαγε στο μοναδικό κόσμο του λαϊκού μας θεάματος. Από την πρώιμη φιγούρα του πειναλέου ήρωα, μέχρι και τη σταδιακή του μεταμόρφωση και από τα προσωπικά αντικείμενα του γνωστού σε όλους μας  καραγκιοζολάτρη και καραγκιοζοπαίχτη, Ευγένιου Σπαθάρη, μέχρι και την ανάγνωση του γράμματος του Α. Σικελιανού, απευθυνόμενου στον πατέρα του Ευγένιου, Σωτήρη, πρωτεργάτη του ελληνικού θεάτρου σκιών.

Εκείνο όμως που ξεχώρισα με μεγάλη διαφορά και εντυπώθηκε στο μυαλό μου ευθύς αμέσως, θεωρώντας δεδομένο οτι ο Καραγκιόζης είναι ένα παιδικό θέαμα ως επί το πλείστον, είναι το γεγονός οτι δεν κάνει διακρίσεις ούτε σε θεάματα χιουμοριστικά, αλλά ούτε και σε θεάματα αποτρόπαια. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρομαι στο έγκλημα στου Χαροκόπου, με θύμα τον πλούσιο εργολάβο Δημήτρη Αθανασόπουλο και θύτες τη σύζυγό του, Φούλα Κάστρου και τη μητέρα αυτής. Το 1931 η συγκεκριμένη υπόθεση ξεσήκωσε και σόκαρε όχι μόνο την εγχώρια κοινωνία, που θέλησε με κάθε τρόπο να τη ζωντανέψει και να τη φέρει στο προσκήνιο. Ο Καραγκιόζης σίγουρα θα αναλάμβανε δράση με το δικό του ξεχωριστό του τρόπο και δε θα την άφηνε ασχολίαστη και ανεκμετάλλευτη. Εμψύχωσε λοιπόν τους πρωταγωνιστές του εγκλήματος αυτού στο μπερντέ, με τραγική τη φιγούρα του Αθανασόπουλου που ξεχωρίζει λόγω της στάσης του τεμαχισμένου σώματός του, αλλά και των τραυμάτων που φέρει.

Επιπλέον, ένα ακόμη βίαιο κατά κάποιο τρόπο θέμα που παρατήρησα, ήταν η θέαση του ήρωα της ελληνικής επανάστασης του 1821, Αθανάσιου Διάκου, πρώτα υπό τη νεκρική του μορφή με σάρκα και έπειτα χωρίς. Όπως όλοι μας γνωρίζουμε, ο Διάκος σε ηλικία μόλις 33 ετών, αφού αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους, παλουκώθηκε και υποβλήθηκε σε μαρτυρικό θάνατο και στη συνέχεια κάηκε. Σε αυτό το σημείο, άξιο τονισμού είναι το γεγονός οτι οι καραγκιοζοπαίχτες της εποχής προσπάθησαν να αποδώσουν όσο πιο πιστά μπορούσαν το θέαμα, με τρόπο τέτοιο που να καθηλώσουν το κοινό, ανεξαρτήτου ηλικίας. Γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιούσαν κατά τη διάρκεια αυτών των παραστάσεων ζωικό λίπος, το οποίο και έκαιγαν στις έντονες σκηνές για να τοποθετούν το θεατή αυτόματα στην κατάσταση αυτή. Το ίδιο συνέβη και με τις παραστάσεις που αφορούσαν τη δολοφονία του Αθανασόπουλου.

20160224_140528

Επιλογικά, από τη συνάντηση στο μουσείο θεάτρου σκιών του Ευγένιου Σπαθάρη, λάβαμε μία πιο σφαιρική εικόνα για τον Καραγκιόζη και τους εμψυχωτές του, ενώ παράλληλα είχαμε την τιμή να μας καλωσορίσει ο κύριος Δανέλλης με το δικό του μοναδικό τρόπο πίσω από το πανί. Με ειλικρίνεια και ευθύτητα μας εκμυστηρεύτηκε οτι για όσο υπάρχουν προβλήματα και θέματα που τρέχουν στην καθημερινότητα, για τόσο θα υπάρχει και θα ζει μέσα μας ο Καραγκιόζης και η καυστικότητά του. Ο Καραγκιόζης, ο αντικατοπτρισμός του ρεαλισμού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s