Παρουσίαση πάνω στο βιβλίο με τίτλo:Η παραδοσιακή δραματουργία του Καραγκιόζη. Γρηγόρης Μ. Σηφάκης 1935,Αθήνα:Στιγμή 1984

Περιεχόμενα εργασίας
1)Βιβλιογραφία συγγραφέα
2)Με τι ασχολείται ο συγγραφέας του βιβλίου; Ποιο είναι το θέμα;
3)Κριτική φοιτήτριας πάνω στο βιβλίο (Είναι προσιτό και κατανοητά γραμμένο, τι γλωσσά χρησιμοποιεί και σε ποιες ηλικίες απευθύνεται;)
4)Βιβλιογραφία
1)Ο Γρηγόριος Μ. Σηφάκης γεννήθηκε το 1935 στο Ηράκλειο. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου από όπου πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα. Το 1964-65 ήταν εταίρος του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Harvard στην Ουάσιγκτον. Τα χρόνια 1968-70 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Λος Άντζελες) αρχικά ως λέκτορας και αργότερα ως πρόσεδρος καθηγητής. Από το 1970 είναι καθηγητής της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετέχει στη Διοικούσα επιτροπή του Πανεπιστήμιου Κρήτης ως πρόεδρος από 1981.Χώρος του ιδιαίτερου ενδιαφέροντός του είναι το αρχαίο δράμα.
2)O συγγραφέας ασχολείται με το βαθυστόχαστο ερώτημα πάνω στο πώς έγινε η μορφοποίηση του παραδοσιακού θεματικού υλικού σε έργο του θεάτρου σκιών. Με αλλά λόγια ξεκινά με την ορθή πεποίθηση ότι το θέατρο σκιών είναι θέατρο ενός και μόνο δημιουργού γιατί από φύση του είναι συμπυκνωμένο σε ένα πρόσωπο όπου ο καραγκιοζοπαίχτης παίζει όλους τους ρόλους. Σε αυτό λοιπόν το βιβλίο του φαίνεται να τον απασχολούν οι όροι και προσπαθεί να αποτυπώσει και να επονομάσει τα φαινόμενα διασφαλίζοντας τα με αυτόν τον τρόπο. Στην αρχή αναφέρεται στον όρο <> δηλαδή στην διαδικασία μετατροπής ενός μύθου η μιας υπόθεσης σε μορφή θεατρικού έργου από τον δραματουργό. Μιλά συγκεκριμένα για την δραματουργία του Καραγκιόζη και λέει πως είναι μια τέχνη παραδοσιακή .Αν προσθέτει κάτι στο έργο αυτό είναι σαφώς η δυσκολία αυτής της τέχνης, μιας τέχνης προφορικής σύμφωνα με τον Σπαθάρη που είπε ¨ούτε εγώ ούτε κανένας καραγκιοζοπαίχτης διαβάζει, όπως οι παραμυθάδες . Άσε που πώς θα παίζαμε διαβαστά στην παράσταση που όλοι οι καραγκιοζοπαίχτες είμαστε αγράμματοι, μόλις που ξέρουμε να βάζωμεν την υπογραφή μας ¨. Η τέχνη των μαστόρων όπως τους αποκαλούν στηρίζετε σε μια πανάρχαια τεχνική, αυτή της απομνημόνευσης. Το θέατρο σκιών αναπτύχθηκε στα αστικά κέντρα ξεκινώντας από την Πάτρα μετέπειτα Αθήνα κτλ. Εστιάζει λοιπόν στο εδώ και στο τώρα όπως και το θέατρο γι ‘ αυτό είναι ένα γνήσιο λαϊκό θέαμα και έτσι η τέχνη του καραγκιόζη αναμφισβήτητα θεωρείτε παραδοσιακή, όρος δεκτός από πολλούς μελετητές . Εστιάζει στη λαϊκότητα μέσω της μορφής του καραγκιόζη και ο συγγραφέας μιλά μέσα από τα λόγια του Φώτου Πολίτη για την διαχρονικότητα του. Το λαϊκό θέατρο είναι ένα προϊόν κοινωνίας αντιατομικής γι ‘αυτό και «οι χαρακτήρες του λαϊκού θεάτρου δεν είναι άτομα αλλά τύποι» σημειώνει πολύ εύστοχα ο συγγραφέας. Μοναχικές ή μη οι φιγούρες είναι όπως ο μαέστρος τους που τους δένει πνοή, σάρκα και οστά μόνο πάνω στο πανί και πίσω από αυτό ή στο εργαστήριο του. Έτσι και ο καραγκιοζοπαίχτης εμφανίζεται πίσω από το πανί και πολλές φορές παραμένει τύπος όπως και οι χαρακτήρες του αφού δεν έχει άμεση ή και καθόλου επαφή με το κοινό. Πάνω σε αυτό εισάγει μια άλλη ερμηνεία χωρίζοντας την σχέση του κοινού με τον καραγκιοζοπαίχτη σε ενεργητική και παθητική. Και στο ποιοτικό θέατρο έτσι ακριβώς και εδώ υπάρχει μια σύμβαση τόσο ανάμεσα στον μαέστρο και τις φιγούρες του όσο και ανάμεσα στο καραγκιοζοπαίχτη και το κοινό. Αναφέρει πως ο πρώτος είναι ο ενεργητικός φορέας παράδοσης και ο δεύτερος (κοινό) ο παθητικός που ανάμεσά τους όμως υπάρχει μια σύμβαση αφού το παθητικό κοινό είναι συνάμα ελεγκτικό έτσι δηλαδή που ο ενεργητικός φορέας δεν μπορεί να παραβεί τα θεσμοθετημένα από την παράδοση όρια. Άρα βλέπουμε πως και σε μια τόσο προφορική τέχνη δε λείπει η οργάνωση και η αυστηρότητα στους κανόνες. Ο έλεγχος του παθητικού φορέα γίνεται με τη μορφή αποδοχής ή αποδοκιμασίας. Κατόπιν μιλά για άλλη μια σύμβαση που είναι η σύμβαση του σκηνικού (σελ 34) και της δραματουργίας το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει ο καραγκιοζοπαίχτης είναι να στήσει τον κόσμο του θεάτρου σκιών, τον κόσμο του μπερντέ. Ο χώρος λοιπόν ορίζεται πίσω από το ίδιο το πανί. Έχουμε οπτικοακουστικά δεδομένα. Σκηνική σύμβαση αποτελεί η απόσταση μεταξύ των δυο κτιρίων της καλύβας και του παλατιού του Βεζίρη. Άλλοτε είναι μεγάλη και άλλοτε μικρή. Ο Βεζίρης σαφώς δεν βλέπει την καλύβα του καραγκιόζη και ούτε τον αναγνωρίζει για γείτονα. Άλλοτε ο καραγκιόζης για να φτάσει στο Σεράι καβαλά το γαϊδούρι του και άλλοτε φτάνει κάνοντας μόνο μερικές δρασκελιές. Επομένως παρατηρούμε μια ελαστικότητα ανάμεσα στον χώρο και τον χρόνο. Με αφορμή αυτό έπειτα μιλά για τις λειτουργίες λέγοντας πως όσο τυπικά είναι τα πρόσωπα και ο χωροχρόνος είναι και οι καταστάσεις στις οποίες πλάθεται μια ιστορία, ένα παραμύθι και γίνεται ολοκληρωμένη πλοκή. Πώς έγινε λοιπόν η μορφοποίηση του παραδοσιακού θεματικού υλικού σε έργο του θεάτρου σκιών; Αποτελεί το βασικό ερώτημα του συγγράμματος αυτού και επακόλουθα ποιοί είναι οι κανόνες στην τέχνη που έπρεπε να τηρήσει ο καραγκιοζοπαίχτης ως δημιουργός. Το θεματικό υλικό που έχει στο νου του πριν να φτιάξει το έργο του είναι ένα περιεχόμενο οργανωμένο σε θέματα και μοτίβα που συναποτελούν αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί η υπόθεση ή ο μύθος. Ως τραγούδι, παραμύθι, άσμα κλπ το προσαρμόζει ο ίδιος και το μεταποιεί. Τα έργα επομένως αφορμίζονται από κάποια έλλειψη ή ανάγκη του Πασά που καλεί τους απεσταλμένους του για να του την διευθετήσουν. Το επόμενο στάδιο είναι η συνεργασία του Χατζηαβάτη με τον καραγκιόζη όπου συχνά ζητά τη βοήθεια του και τέλος ο καραγκιόζης συνήθως μπλέκει άσχημα αλλά τις σκαπουλάρει εν τέλη και θριαμβεύει. Έχουν μια σειρά και αλληλουχία που ακολούθου κάποιες πεπατημένες που τροποποιούνται ανά καιρούς από τους διαφόρους καραγκιοζοπαίχτες και στόχο έχουν να επιτείνουν την πλοκή και το ενδιαφέρον και να προωθήσουν την δράση. Το σχήμα των λειτουργιών είναι γεννητικό, γεννά δηλαδή όλο ένα και νέες πλοκές. Στη συνέχεια παρουσιάζει τη πλοκή του έργου που ο ίδιος εστιάζει ο «Μέγα Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι»

3)Το βιβλίο είναι γραμμένο στη νέα ελληνική με πολυτονικό σύστημα. Είναι προσιτό για μικρούς και μεγάλους καθώς αποτελεί ένα σύγγραμμα γνωριμίας που μπορεί κανείς μέσα από την ανάγνωση να αναρωτηθεί για την τέχνη και τεχνική του Καραγκιόζη και να αποτελέσει το ορμητήριο έναυσμα για μια πρώτη γνωριμία με το Θέατρο Σκιών. Δεν είναι επιστημονικά γραμμένο ούτε μιλά για τεχνικές αν και σε μερικά σημεία του ο συγγραφέας εντάσσει όρους. Πίσω από κάθε διαχρονική τέχνη κρύβεται μια πανάρχαια τεχνική έτσι ο συγγραφέας επιθυμεί να εστιάσει σε αυτή τη τεχνική απομνημόνευσης και γλώσσας. Είναι ένα σύγγραμμα ευανάγνωστο, εύηχο και απλό όπως ακριβώς και η τέχνη του Καραγκιόζη που πίσω από το μεγαλείο της κρύβει μια απλότητα και το αντίστροφο. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
4)Το βιβλίο το προμηθεύτηκα από την βιβλιοθήκη του τμήματος Λαογραφίας 7ος όροφος, αίθουσα 763

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s