Ο δικός μου… Καραγκιόζης!!

Κάθε φορά που το μυαλό μου ταξιδεύει πίσω… στην παιδική μου ηλικία, είναι αδύνατον να μη με παρασύρει η φωνή μιας γλυκιάς ανάμνησης να μου θυμίζει τις «στιγμές ανεμελιάς, γέλιου και ευτυχίας», όπως αυτές έχουν χαρακτεί στη μνήμη μου κάθε φορά που παρακολουθούσα το παιχνίδι των σκιών και ένα τεράστιο, διάπλατο χαμόγελο σχηματιζόταν ευθύς στο πρόσωπό μου πρωτού κιόλας το αντιληφθώ, συνοδευόμενο από δύο γουρλωμένα ματάκια ανήμπορα να ξεκολλήσουν το βλέμμα τους από τον ήρωά τους, έναν ευφυέστατο τύπο, αν και αμόρφωτο, με πλούσια καρδιά, αν και φτωχό, όμορφο άνθρωπο, αν και στραβοκάνη….
Πάντα έφτανα στο θέατρο πολύ νωρίτερα από την ώρα της παράστασης- μεγάλο πρόβλημα!- γιατί πάντα έβρισκα όλες τις θέσεις κενές κι έτσι δεν είχα καμία δέσμευση και ανενόχλητη – και κυρίως αναποφάσιστη μετακινούμουν νευρικά από τη μία θέση στην άλλη, με τη σκέψη πού θα μπορούσα ιδανικότερα να ατενίσω και να θαυμάσω τη σκιά που ζωντάνευε και με ταξίδευε!

image

Κι εκεί που το πόδι μου ανεξέλεγκτο τρεμόπαιζε πέρα-δώθε από την ανυπομονησία και οι παλάμες μου χτυπούσαν νευρικά πάνω στα πόδια μου, ξάφνου ακουγόταν η χαρακτηριστική φωνή «Χέι Όπα! Όπα, όπα, όπα εεεε!!», εναρμονισμένη με την καθιερωμένη μουσική της έναρξης που πάντα λάτρευα να σιγομουρμουρίζω! Και κάπως έτσι ο εκνευρισμός της ανυπομονησίας υποχωρούσε μονομιάς παραχωρώντας τη θέση του στον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα της θέασης!

image

Πάντα ήξερα ότι παρόλο που στο πανί ξεπροβάλλουν πλήθος διαφορετικές φιγούρες και χαρακτήρες, από πίσω κρύβεται ως επί το πλείστον ένας άνθρωπος! Ένας άνθρωπος να αναλαμβάνει όχι έναν, αλλά πολλούς ρόλους, να διαχειρίζεται όλες τις φιγούρες, να προκαλεί τα ηχητικά εφέ, να βάζει τη μουσική και πόσα άλλα που, όπως ονόμασε και ο κος. Βιβλάκης σε μια κουβέντα μας, τον χαρακτηρίζουν «υπερκαλλιτέχνη».
Όπως είπα, ναι,
image

όντως το ήξερα, όμως δεν το παραδεχόμουν τόσα χρόνια, πάντα ξεγελούσα τον εαυτό μου, λέγοντας ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει ταυτόχρονα τόσα πράγματα! Μέχρι που ήρθε το φετινό μάθημα «Η τέχνη του καραγκιόζη», το οποίο με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, να διαψεύσει την άρνηση παραδοχής μου, ειδικά όταν στο δεύτερο μάθημα, προς μεγάλη μου έκπληξη και τιμή, ο ένας εκ των δύο διδασκόντων μας, ο κος Άθως Δανέλλης ζωντάνεψε τους χαρακτήρες μπροστά από τον μπερντέ με την εναλλαγή της φωνής του, διαβάζοντας το κείμενο που πρόκειται να δουλέψουμε σε αυτό το εξάμηνο! Και τότε ήταν που έπρεπε επιτέλους να τοαραδεχτώ: «κι όμως είναι αλήθεια!!»
image
Και θα κλείσω με μια ευχή, ευχή που κάθε Τετάρτη που έρχομαι ένα βήμα πιο κοντά στον καραγκιόζη και την τέχνη του, με κατακλύζει: Μακάρι το θέατρο σκιών να συνεχίσει μα υπερνικά κάθε σύγχρονη μορφή τέχνης που το συναγωνίζεται και να αναβιώνει άφθαρτο στο χρόνο, όπως άξια έχει κατορθώσει να κάνει μέχρι σήμερα! Να αναβιώσει η παράδοση, η μουσική και τα έθιμά μας, να αναβιώσει ο δικός μας… Καραγκιόζης!!

image

Advertisements

Ένα σχόλιο στο Ο δικός μου… Καραγκιόζης!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s