Καραγκιόζης, ένας παλιός φίλος, μία νέα εμπειρία

 

Η σχέση μου με τον Καραγκιόζη αρχίζει πολλά χρόνια πίσω, από τότε που τον πρωτογνώρισα σε κάποιο φεστιβάλ παιδιού. Αναπολώντας αυτές τις μέρες, δεν μπορώ να εξηγήσω τι ήταν αυτό που μου άσκησε την μεγάλη έλξη που νοιώθω γι αυτό το είδος θεάτρου: ήταν οι φιγούρες με το απλό τους σχέδιο και τα έντονα χρώματα, οι αστείες και ζωντανές κινήσεις τους, αυτές οι περίεργες φωνές που με έκαναν και γελούσα, η χαρούμενη μουσική, τα σουρρεαλιστικά καλαμπούρια, η συνεχής και ανώδυνη διάρρηξη του τέταρτου τοίχου, η προαιώνια γητεία που ασκούν παντός είδους σκιές στον άνθρωπο;

Δεν μπορώ να ξέρω και δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ζημιά είχε ήδη γίνει. Πέρασα μεγάλο μέρος της παιδικής μου ηλικίας διαβάζοντας τα εικονογραφημένα βιβλιαράκια με τα έργα του Σπυρόπουλου. Είχαν και χαρτοκοπτικές μέσα και έφτιαξα τους ήρωες. Δεν με θυμάμαι να παίζω με αυτούς, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση κάτι τέτοιο να μην είχε συμβεί.

Σε πολλά παιδικά μας παιχνίδια, ο πατέρας μου ήταν ο Καραγκιόζης. Καλαμπουρτζής κι αυτός, εύστροφος και πονηρός. Το υπάκουο και με πάντα έτοιμες τις απαντήσεις Κολλητήρι ήμουν, και ως πρωτότοκη, εγώ, ο ανυπόταχτος και σουπιά αδελφός μου έβρισκε την τέλεια εκπροσώπησή του στον Κοπρίτη, ενώ ο βενιαμίν της οικογένειας, η γλυκούλα μικρή μου αδελφή με την μπεμπεδίστικη ομιλία δεν θα μπορούσε παρά να είναι ο Μπιριγκόγκος.

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα, έπαψα να ασχολούμαι. Τελείωσα το σχολείο, τελειώσα τις σπουδές μου στο σχέδιο και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η σχέση μου με το θέατρο ανύπαρκτη, κι όμως από το πρώτο μάθημα ερωτεύτηκα το αντικείμενο. Άρχισα να μελετάω μανιωδώς. Ταυτόχρονα με την μεγάλη μου αγάπη, την δημιουργία κόμικς. Κάποια στιγμή, όπως ήταν αναπόφευκτο, αυτά τα δύο συγκεράστηκαν και δημιούργησα το Σατιρικόν Δράμα, ένα κόμικ παρωδία εμπνευσμένο από το αρχαίο θέατρο και διάφορες παλαιότερες ιστορίες μου. Κεντρικός χαρακτήρας ο Αλέξανδρος και θανάσιμος εχθρός του η Κάμπια.

Μια μέρα, καθώς τακτοποιούσα, έπεσα πάνω στο παλιό μου ανθολόγιο από το δημοτικό. Το ξεφύλλισα. Είχε κι ένα έργο του Σπαθάρη μέσα, τον Μεγαλέξανδρο και τον Κατηραμένο Όφι. Γιατί δεν διδασκόμαστε ποτέ θεατρικά έργα στο σχολείο; Έκατσα και το διάβασα. Γέλασα απίστευτα. Καθώς έκλεινα το βιβλίο για να το αφήσω στην άκρη, μια τρελλή ιδέα μου γεννήθηκε: γιατί να μην έφτιαχνα ένα έργο-παρωδία, με τους αγαπημένους ήρωες της παιδικής μου ηλικίας και αυτούς που επινόησα; Τα πάντα ταίριαζαν, θα έφτιαχνα λοιπόν τον Αλέξανδρο και την Κατηραμένη Κάμπια.

Όμως αν ήθελα να κάνω κάτι σοβαρό, ακριβές και με σεβασμό στην λαϊκή αυτή παράδοση, έπρεπε να ψαχτώ. Άρχισα να αγοράζω σωρηδόν βιβλία, CD, DVD, λευκώματα, έργα,έμαθα για την ιστορία του θεάτρου σκιών, τους τύπους, τα έργα, μυήθηκα στην αισθητική του, πήγα σε παραστάσεις, φεστιβάλ, εκδηλώσεις, άρχισα να φτιάχνω τα προσχέδια για τους χαρακτήρες, τα σκίτσα, αγόρασα χαρτόνια και δίκαρφα για τις φιγούρες, άρχισα να γράφω το έργο και κάπου εκεί σταμάτησα.

Ένοιωθα ανασφαλής, σαν να το πρόδιδα κάπως, σαν να μην είχα πιάσει ακόμα εντελώς την ουσία του. Και το άφησα.

Φέτος, τον Ιανουάριο, όταν επιτέλους άνοιξε η σχολή και κατέβασα το πρόγραμμα του έτους, με μεγάλη μου έκπληξη εντόπισα, για πρώτη φορά, μάθημα επιλογής με αντικείμενο το θέατρο σκιών! Ο ενθουσιασμός μου απερίγραπτος και η απογοήτευσή μου μεγαλύτερη όταν διαπίστωσα ότι θα πρέπει να περιμένω ως το εαρινό εξάμηνο για να το παρακολουθήσω! Ίσως να με βοηθούσε και να έβγαζα εκείνο το ξεχασμένο έργο από το συρτάρι.

Ήμουν προετοιμασμένη για ένα θεωρητικό μάθημα, για την ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου σκιών, ως εκεί. Ποτέ δεν περίμενα ότι το μάθημα θα ήταν περισσότερο πρακτικό, σε συνδιδασκαλία μάλιστα με καραγκιοζοπαίχτη, ότι θα γνώριζα αυτήν την τέχνη από τόσο κοντά, ότι σκοπός του μαθήματος θα ήταν η δημιουργία παράστασης με δικές μας φιγούρες, που θα μας τις σχεδίαζε και θα μας βοηθούσε να τις κατασκευάσουμε ο συμφοιτητής μας καραγκιοζοπαίκτης που παρακολουθούσε το μάθημα μαζί μας.

Όχι. Αυτήν την φορά δεν σηκώνει αναβολή. Θέλω και μπορώ να το κάνω και θα το κάνω. Θα σχεδιάσω η ίδια τις φιγούρες για το έργο της ομάδας μου. Αυτήν την φορά δεν θα με εμποδίσουν οι αναστολές μου. Δεν μπορώ να το αφήσω άλλο.

Πήγα στην τάξη με τα σχέδιά μου. Απλά, με καθαρές γραμμές, χωρίς φιοριτούρες. Δειλά δειλά τα αποκάλυψα. Τα σχόλια εγκωμιαστικά. Πήρα θάρρος! Σαν απίστευτο μου φαινόταν που θα έφτιαχνα επιτέλους τις δικές μου φιγούρες!

Πήρα τα υλικά, πήγα στο εργαστήριό μου και με πολλή όρεξη ρίχτηκα στην δουλειά.

Κι έφτιαξα αυτά τα καταπληκτικά πράγματα που βλέπετε παρακάτω.

(Μου έβγαζε σφάλμα όταν πήγα να φορτώσω φωτογραφία, κι έτσι το πάω λίγο μέσω… Λαμίας. με λινκ από φέισμπουκ)

Μ’ άρεσαν έτσι όπως τις είχα ακουμπήσει στο πάτωμα, να λαμπυρίζουν στο φως, έτοιμες προς συναρμολόγηση.

ΛΕΝΑ

Advertisements

Ένα σχόλιο στο Καραγκιόζης, ένας παλιός φίλος, μία νέα εμπειρία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s